Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2587 K.2023/7700

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 29.02.2012 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi ve altıncı fıkrası uyarınca dava açılmıştır. 2. Gaziosmanpaşa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2014 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat; kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

3. Gaziosmanpaşa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2014 tarihli kararının sanık ... ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 16.12.2021 tarihli kararı ile eksik inceleme nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Gaziosmanpaşa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (e) bendi uyarınca beraat; kasten yaralama suçundan olağan zamanaşımının dolması nedeniyle aynı Kanun maddesinin sekizinci fıkrası nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; 1. Her iki suçtan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği halde beraat ve düşme kararları verildiğine, 2. Vekalet ücretine hükmedilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların katılanı cebir kullanmak suretiyle ve silahla hürriyetinden alıkoydukları iddiasına ilişkindir.

2. Mağdurun aşamalarda, olay günü işyerine gelen sanıklar ile pastanede konuşmak için araca bindikten sonra sanık ...'ın boğazına bıçak dayadığı ve sürücü koltuğunda bulunan ...'ın kendisine silah çıkartıp ... Kampı denilen yerin ormanlık alanına götürüp araçtan indirerek öldüresiye darp ettiklerini, bırakıp gitmelerinin ardından iç çamaşırına sakladığı telefon ile polisi aradığını ifade ettiği belirlenmiştir.

3. Sanıklar savunmalarında, ... Kampı denilen yere gittiklerinde katılanın elinde bıçak olduğunu görünce sopa ve kemerle darp ettiklerini ifade ettikleri belirlenmiştir.

4. a) Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Gaziosmanpaşa Şube Müdürlüğünün 07.02.2012 tarihli raporu ile sanığın yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde olduğu, kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmadığı, ancak sağ kulakta ekimoz ve duyma kaybı mevcut olduğu belirtilmiştir.

b) İstanbul 2. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 23.09.2022 tarihli raporu ile katılanın yapılan fiziki muayenesinde paryetal bölgede yaklaşık 2x1 cm ciltten kızarık, ciltten kabarık üzerinde kıl folikülü olmayan skar olduğu izlendiği, yapılan odyogramında; saf ses ortalaması hava yolunda solda 13 db, sağda 18 db, konuşma algılama eşiği solda 15 db, sağda 15 db, konuşmayı ayırt etme yüzdesi solda %96 (55db), sağda %92 (55db) olduğu, işitmenin ve orta kulak basıncının bilateral olarak normal sınırlarda olduğunun gözlendiği, yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmadığı,

basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu, kemik kırığı tanımlanmadığı, yüz sınırları içerisinde cilt bütünlüğünü bozan travmatik lezyon tarif ve tespit edilmediğinden yüzde sabit iz tayinine mahal olmadığı, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi niteliğinde herhangi bir fonksiyonel bozukluk tarif ve tespit edilmediği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun düzenlendiği 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin altıncı fıkrasında yer alan "Bu suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır." şeklindeki hüküm uyarınca, aynı Kanun'un 87 nci maddesi boyutuna varmayan kasten yaralama eylemlerinin ayrı bir suç oluşturmayacağı, buna karşın kasten yaralama eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 87 nci maddesi kapsamındaki neticeleri ortaya çıkarmış ise, aynı Kanunun hem 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası hem de 87 nci maddesi uyarınca ceza tayini gerektiği cihetle;

Dairemizin 16.12.2021 tarihli kararında da belirtildiği üzere somut olayda, sanık ... ile arasındaki alacak borç mevzuunu konuşmak için sanık ...'ın daveti üzerine rızası ile araca binen katılanı, sanıkların araç içerisinde silah göstermek ve boğazına bıçak dayamak suretiyle tehdit ederek ...

Kampı denilen yere götürüp kemer ve sopalarla darp etmek suretiyle yaraladıklarının anlaşıldığı ve bozma kararı sonrası alınan İstanbul 2. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 23.09.2022 tarihli raporunda katılanın yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu, kemik kırığı tanımlanmadığı, yüz sınırları içerisinde cilt bütünlüğünü bozan travmatik lezyon tarif ve tespit edilmediğinden yüzde sabit iz tayinine mahal olmadığı,

organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi niteliğinde herhangi bir fonksiyonel bozukluk tarif ve tespit edilmediği anlaşılmakla, bu halde sanığın kasten yaralama eyleminin, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturduğu ve bileşik suç hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 42 nci maddesi uyarınca sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri uyarınca cezalandırılmaları gerekirken,

tek olan eylem vasıf yönünden ikiye bölünerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat ve kasten yaralama suçundan düşme kararları verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR