Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2627 K.2024/1555

5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesi gereğince temyiz isteğinin reddine karar verilmiş olması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2023 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan, başkasına ait kimlik veya bilgilerini kullanmak suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir. 2. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2023 tarihli ek kararı ile hükümlünün temyiz başvurusu hakkında, “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlünün temyiz isteği; temyiz hakkının verilmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Hükümlünün yüzüne karşı usulüne uygun şekilde 22.12.2015 tarihinde tefhim edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra çeşitli talepleri içerir dilekçeler verdiği, en son 27.02.2023 tarihinde de temyiz talebini ilettiği, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, 28.02.2023 tarihli ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, hükümlünün temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR