Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3460 K.2023/10487

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2013 tarihli iddianamesiyle, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit ve yaralama suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2015 tarihli kararıyla, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; tehdit suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; yaralama suçundan 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2015 tarihli kararının, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 02.06.2022 tarihli kararıyla, sanığın eyleminin kül halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, Malatya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.06.2023 tarihli kararıyla, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ...'ın mağdur ...'in yeni devraldığı işyerinin kiracısı olduğu, tarafların aralarında kira sözleşmesi yaptıkları, sanığın kira bedeli yüksek olduğu için verginin çok geleceğini söyleyerek sözleşmede belirtilen kira bedelinin düşürülmesini istediği, mağdurun bunu kabul etmemesi üzerine mağduru buluşmak için çağırdığı gelirken kira sözleşmesini de getirmesini istediği, mağdurun buluşma yerinde beklediği sırada sanığın kimliği tespit edilemeyen üç kişi ile birlikte araçla geldiği ve mağduru zorla araca bindirerek silah göstererek "para da yok kontratta yok" dediği,

aracı bir süre gittikten sonra durdurarak mağduru araçtan indirip darp ettiği, mağdurun başına silah dayayarak "senin hayatın 2,5 TL değerinde bu senin için bir uyarı eğer polise gidersen ailen ve senin için hiç iyi olmaz" diyerek tehdit ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın, üzerine atılı suçu silahla ve birden fazla kişi ile birlikte işlemesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Dosya kapsamında yer alan, 10.02.2013 tarihli mesaj çözümleme tutanağı, mağdur hakkında alınan 10.02.2013 tarihli adli muayene raporu ile 05.01.2015 tarihli adli tıp kurumu başkanlığı ikinci ihtisas kurulu raporu ile mağdurun beyanı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın, mağduru zorla bindirdiği araçta silahla tehdit ederek alıkoyduğu ve alıkoyduğu süreçte basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı anlaşılmakla, Mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR