Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3677 K.2024/5812

Karşıyaka 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.10.2022 tarihli ve 2022/429 Esas, 2022/801 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasında “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak, en son adrese yapılan tebligatın, iade edilmesi (bila tebliğ) halinde, iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiştir.

Sanığın yokluğunda 18.10.2022 tarihinde verilen hükmün, sanığın kendi bildirmiş olduğu ve aynı zamanda MERNİS adresi olan adresine ilk olarak 25.10.2022 tarihinde, sanığın işte olması ve geçici olarak adreste bulunmaması nedeni ile, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre usulüne uygun bir şekilde tebliğ edildiği,

sanığın ise karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 18.11.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu,

Mahkemece sanığın temyiz isteğinin 21.11.2022 tarihli ek kararla reddine karar verildiği ancak bu ek kararın sanık tarafından temyiz edilmediği ve hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın 18.08.2023 tarihli dilekçesiyle haklı sebebe dayanmayan eski hale getirme ve süresinden sonra yapılan temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,