Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4046 K.2024/520

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Banaz Cumhuriyet Başsavcılığının 29.11.2009 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz

suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Banaz Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2010 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasına karar verilmiştir. Karar 10.02.2011 tarihinde kesinleştirilmiştir.

3. Banaz Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2015 tarihli kararı ile sanığın denetim süresi içerisinde 09.01.2014 tarihinde işlediği kasıtlı suç nedeni ile hükmün açıklanmasına ve sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ve 80, 00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Mahkemenin, 09.07.2015 tarihli kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza dairesinin 29.01.2020 tarihli kararı ile gerekçesiz olarak hükmün açıklanmasına geri bırakılan karara atıf yapılmak sureti ile hüküm kurulması nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma sonrası, Banaz Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Mahkemenin, 25.06.2020 tarihli kararının şikayetçi Hazine vekili ve sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza dairesinin 25.10.2022 tarihli kararı ile " Şikayetçi Maliye Hazinesi davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmemesi ve sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması," nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

7. Bozma sonrası, Mahkemece dosyanın seri muhakeme usulünün uygulanması içi dosyanın seri muhakeme bürosuna gönderilmesine karar verilmiştir. Sanığın seri muhakeme usulünün uygulanmasını kabul etmemesi üzerine Banaz Cumhuriyet Başsavcılığının 13.04.2023 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında aynı eylem nedeni ile köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

8. Banaz Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2023 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan hapisten çevrilme 3.000,00 TL ve doğrudan 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, bir nedene dayanmamaktadır.

III. GEREKÇE

15.12.2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının Hazineye tebliğ edilmediği ve davaya dahil edilmediği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın bu nedenle kesinleşmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.10.2018 tarihli ve 2017/8-952 - 2018/403 sayılı kararında da açıklandığı üzere;

verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı ve denetim süresinin başlamayacağı, denetim süresi başlamadığı için de denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanma koşullarının bulunmadığı cihetle, yerel mahkemece verilen hükmün açıklanmasına ilişkin kararın hukuki değerden yoksun olduğu, hukuki değerden yoksun olan mahkûmiyet kararının ise dava zamanaşımını kesmeyeceği anlaşılmıştır.

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 09.04.2010 tarihli sorgu tarihi olduğu ve bu tarihten, itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Banaz Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2023 tarihli, 2023/315 Esas ve 2023/438 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,