Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/413 K.2024/45

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çerkezköy Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal, hırsızlık ve başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Sanığın temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 23.12.2019 tarihli kararı ile.

"Sanığın aşamalardaki savunmasında, mağdurun rızası ile kredi kartını kullandığını ileri sürmesi, mağdurun kredi kartının evinden çalındığını iddia etmesine rağmen kredi kartı hırsızlığı ile ilgili başvurusu bulunmadığı gibi daha sonra ileri sürülen para ve altın hırsızlığı ile ilgili herhangi bir emareye rastlanmaması, kart kullanımının şifre ile yapılması ayrıca kart kullanımının yaklaşık üç aya yayılması ve bu nedenle kart ekstresinin mağdura ulaştığının beklenmesi karşısında; harcamalarla ilgili banka tarafından mağdurun mobil telefonuna bildirim gelip gelmediği,

ekstrelerin mağdura ulaşıp ulaşmadığının araştırılarak ve mağdura kartı neden iptal ettirmediğinin sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de; Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli olmayan 1 yıl 3 ay hapis cezasının paraya çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi," nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir. 4. Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, harcamalardan müştekinin bilgisi olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; müştekilerin karı koca oldukları ve sanığın daha evvelden müşteki ...'a ait kredi kartını rızası dışında alarak değeri 30.000,00 TL olan harcama yaptığı ve borcu ödemediği iddiasına ilişkindir. 2. ... kredi kartı ekstreleri ve cevabi yazıları mevcuttur. 3. Sanık savunmasında "müşteki ... ile ortak iş yaptıklarını ve rızası ile kredi kartını kullandığını" beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın aynı iş yerinde çalıştığı müşteki ...'ye ait ... kredi kartını bilgisi ve rızası dışında kuyumcu alışverişinde kullandığı iddia ve kabul olunan olayda; Ziraat Bankasının 2011 yılı Haziran ayı itibariyle kredi kartı ekstrelerinin müşteki ...'a ait mail adresine gönderildiğine ilişkin yazısı da gözetildiğinde, sanığın aşamalardaki inkara yönelik savunmasının aksine, müştekinin kredi kartını bilgisi ve rızası dışında kullandığına dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2022 tarihli kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 06.01.2015 tarihli hükümde, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının paraya çevrildiği ve neticeten 9.100,00 TL adli para cezası ve 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu anlaşıldığından, sanık hakkında hükmedilen cezanın 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince 9.100,00 TL adli para cezası ve 20,00 TL adli para cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR