Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4164 K.2024/839

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.04.2018 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.07.2018 tarihli kararı ile sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan beraatine verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 21.02.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesinin hükmünün kaldırılmasına, sanığın suçundan köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Mahkemenin, 21.02.2019 tarihli kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.10.2022 tarihli kararı ile " sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması," nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma sonrası, Mahkemece seri muhakeme usulünün uygulanması için dosyanın seri muhakeme bürosuna gönderilmesine karar verilmiştir. Sanığın seri muhakeme usulünün uygulanmasını kabul etmemesi üzerine yargılamaya devam edilmiştir.

6.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli kararı ile, sanığın köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği;suç işleme kastı olmadığına, Osmanlı tapusu ile dedesine ait yerleri, sınırları bozmadan kullandığına, dava konusu yerlerin kendilerine ait olduğuna, dava açması için süre verilmeden eksik inceleme ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, sanığın 138 ada 193 parsel, 138 ada 3 parsel, 124 ada 50 parsel sayılı meraların toplam 35.517,50 metrekaresini ekerek, sürerek zapt ve tasarruf etmek suretiyle kullandığı iddiasına ilişkindir. 2. Mahkemece dava konusu tecavüzlü yapının sanık tarafından yapılmadığı, sanığın vefat eden babası tarafından daha önceden yapıldığı, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğinin sabit olması kabulü ile beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından duruşma açılarak yapılan inceleme neticesinde, sanığın tapuda mera vasfıyla ile kayıtlı olan Afyonkarahisar İli, Emirdağ İlçesi, Soğukkuyu Köyü sınırlarında bulunan 138 ada 193 parsel sayılı mera taşınmazının 32.832,50 metrekarelik, 124 ada 50 parsel sayılı mera taşınmazının 1.200 metrekarelik, 138 ada 3 parsel sayılı mera taşınmazının 1.485 metrekarelik ve aynı mevkide bulunan köy yolunun 480 metrekarelik kısmını tarla olarak kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesince mahkûmiyet yerine beraat kararı verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, 13.07.2018 tarihli Fen Bilirkişi Raporuna göre, sanığın kullandığı 138 ada 2 sayılı parselin toplamda 35.997,50 m2'lik alanda paftasındaki yola ve 138 ada 3 sayılı, 124 ada 50 sayılı, 138 ada 193 sayılı mera parsellerine tecavüzlü olduğu belirtildiği, tecavüzün keşif esnasında devam ettiği, sanığın hakkında daha önceden aynı taşınmaz için verilen men kararları ve açılan davalar olduğu halde savunmasında dava konu taşınmazı 2004 yılından beri kullandığını beyan ettiği anlaşıldığından,

sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,