Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4242 K.2024/556

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Develi Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2022 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 3091 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin ikinci cümlesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Develi Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 25.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkından, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 3091 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrasını (a) bendinin birinci cümlesi,

5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, suça konu hazineye ait taşınmazı yıllarca sanığın babasının kiralayarak kullandığına, ecri misil ihbarını dosyaya eklediklerine, suça konu taşınmazın yıllarca sanık ve babası tarafından usulüne uygun şekilde kullanıldığına, sanığın babasının suça konu taşınmazı satın almak için kuruma başvurduğuna, sanığa 16.12.2018 başlangıç 07.01.2019 bitiş tarihli ecri misil ihbarnamesi gönderildiğine, sanığın bunları ödediğine, suç tarihinin 13.06.2019 gösterilip delile 19.12.2018'de ulaşıldığına,

suça konu 144 ada 52 parsel sayılı taşınmazın toplulaştırma sonrası 3545 ada 2 parsel sayılı taşınmaz olduğu bu taşınmazın doğrudan satış yöntemiyle sanığın babası tarafından satın alındığı, bununda sanığın babasının taşınmazı kullandığı, kiracısı olduğu anlamına geldiğine, sanığın suç kastının bulunmadığına beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanık hakkında Şahmelik Mahallesi 144 Ada 56 Parsel sayılı hazine arazisinin 54.798 metrekarelik kısmını sürmesinden dolayı ... tarafından 26.12.2018 tarihli men kararı verildiği, sanığın men kararına rağmen aynı arazinin 76.811 metrekarelik kısmını sürerek kullanmaya devam etmesi nedeniyle hakkında ... tarafından 31.05.2019 tarihli ikinci men kararı verildiği, sanığın bu suretle kamu kurum veya kuruluşları veya devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlara tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın suça konu 144 ada 56 parsel sayılı taşınmazı işgali nedeniyle hakkında kaymakamlıkça iki kez men kararı verildiği sanığın Develi Kaymakamlığının 43 nolu men kararına istinaden 16.12.2018 ila 07.01.2019 tarihleri arasında işgalinden dolayı ecrimisil bedeli ödediği yine sanığın Develi Kaymakamlığının 10 nolu men kararına istinaden 01.05.2019 ila 31.05.2019 tarihleri arasında işgalinden dolayı ecrimisil bedeli ödediği,

sanığın alınan savunmalarında bahse konu alana ecrimisil bedeli ödeyerek kullandığını, bahse konu yeri kiraladığı için kullandığını, herhangi bir suç işleme kastının olmadığını beyan ettiği, nitekim Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 2015/8272 Esas, 2017/911 Karar sayılı bozma ilamında da "sanıkların hazineye ecrimisil ödeyerek dava konusu yerde tarım yaptıklarının anlaşılması karşısında sanıkların suç kasıtları olmadığından atılı suçtan beraatleri yerine yetersiz gerekçe ile mahkumiyetlerine karar verilmesi" içtihatları doğrultusunda somut olayda sanığın suç kastı bulunmadığından beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın Kayseri İli, Develi İlçesi, Şahmelik Mahallesi, Kuru Musluk Mevkiindeki, Maliye Hazinesi adına kayıtlı 144 ada 56 parsel sayılı tarlanın 54.798 m2'lik kısmını sürüp ekmek suretiyle tecavüzde bulunması nedeniyle Develi Kaymakamlığının 26.12.2018 tarih ve 43 sayılı kararı ile men kararı verildiği, bu kararın 04.01.2019 tarihinde infaz edildiği, sanığın tecavüzüne devam etmesi ve 76.811 m2'lik kısmını tekrar sürüp ekmek suretiyle tecavüzde bulunması nedeniyle Develi Kaymakamlığının 31.05.2019 tarih ve 10 sayılı kararı ile ikinci kez men kararı verildiği ve bu kararın da 13.06.2019 tarihinde infaz edildiği, sanığın tevil yollu savunması,

men kararları, infaz tutanakları, keşif, bilirkişi raporu, tapu kaydı ile dosya kapsamı nazara alınarak, sanığın 3091 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

3091 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin ikinci cümlesinde belirtilen suçun oluşabilmesi için sanığın aynı yere tecavüzünden dolayı iki kez men kararı verilip bu men kararlarının da usulüne uygun infaz edilmesi gerektiği, somut olayda sanığın Kayseri İli, Develi İlçesi, Şahmelik Mahallesi, Kuru Musluk Mevkiindeki, Maliye Hazinesi adına kayıtlı 144 ada 56 parsel sayılı tarlanın 54.798 metrekarelik kısmını sürüp ekmek suretiyle tecavüzde bulunması nedeniyle Develi Kaymakamlığının 26.12.2018 tarih ve 43 sayılı kararı ile men kararı verildiği, bu kararın 04.01.2019 tarihinde infaz edildiği,

sanığın tecavüzüne devam etmesi ve 76.811 m2'lik kısmını tekrar sürüp ekmek suretiyle tecavüzde bulunması nedeniyle Develi Kaymakamlığının 31.05.2019 tarih ve 10 sayılı kararı ile ikinci kez men kararı verildiği ve bu kararın da 13.06.2019 tarihinde infaz edildiği tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 25.05.2023 tarihli ve 2023/840 Esas, 2023/1310 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,