Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4375 K.2024/400

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Akdağmadeni Cumhuriyet Başsavcılığının 15.02.2019 tarihli iddianamesi ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmıştır. 2. Akdağmadeni Ceza Mahkemesinin, 30.09.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 4.500,00 TL ve doğrudan verilen 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 08.02.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan düşme kararı verilmiştir.

4. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 08.02.2021 tarihli kararın Cumhuriyet Savcısı ve katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15.11.2022 tarihli kararı ile ''Hakkı olmayan yere tecavüz suçu temadi eden suçlardan olup katılanın şikayet tarihine kadar taşınmaza olan tecavüzünün sürmesi karşısında şikayetin 6 aylık süre içerisinde yapıldığının kabulü ile yargılamaya devam edilip, esasa ilişkin bir hüküm kurulması gerekirken, katılanın süresinde şikayet hakkını kullanmadığından bahisle davanın düşürülmesine karar verilmesi'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 22.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında, hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ...'ün temyiz isteği; suçun sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, katılana ait 135 Ada 13 Parseldeki taşınmazın 14,47 m2lik kısmın duvar örerek işgal ettiği iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık tarafından yapılan beton duvarın 14,47 m² lik kısmının katılana ait parsele tecavüzlü bulunduğunun fen bilirkişi raporu ile tespit edilmesi üzerine sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, katılana ait 135 Ada 13 Parsel sayılı taşınmazın 14,47 m2lik kısmına duvar örerek müştekilerin taleplerine rağmen bugüne kadar yıkmadığı ve katılana ait bahçe sınırları içinde kalan duvarın katılanın bahçe üzerindeki tasarruflarını kısıtladığı iddiasıyla açılan davada, Sanığın aşamalarda alınan ve değişmeyen savunmasında suça konu duvarın dedeleri tarafından yapıldığını beyan etmesi, mahallinde yapılan keşif esnasında dinlenen tanık A. O.G.'nin de sanık savunmasını doğrulaması ve sanık savunmasının aksine duvarın sanık tarafından yapıldığına dair de delil bulunmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Her ne kadar sanık savunmasında duvarın dedeleri tarafından yapıldığını kendisi tarafından yapılmadığını beyan etmiş ise de bilirkişi raporuna göre, sanığın bahçesindeki duvarın katılanın arazisine tecavüzlü olduğunun tespit edilmesi karşısında; sanığın suç işleme kastının bulunmadığına ilişkin savunmasının aksine duvarın katılanın arazisine tecavüzlü olduğunu bilmesine rağmen duvarı yıkıp tecavüzlü kısmı kaldırmadığı, bu nedenle de suç işleme kastının bulunduğu anlaşıldığından mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

V. KARAR