Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4509 K.2024/515

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. 2. Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2016 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 13.04.2021 tarihli kararı ile; ''...basit yargılama usulü yönünden mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu....'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar verilmekle sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir. 5. Sanığın itirazı üzerine yapılan genel hükümlere göre yapılan yargılamada; Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2023 tarihli kararıyla sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hakkında beraat kararı verilmesinin gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; hakkında denetimli serbestlik kararı verilen sanığın denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesi ile bu kararın denetimli serbestlik müdürlüğü tarafından sanığa 13.11.2015 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen iki gün içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmadığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararına ilişkin kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair belge ve sanığın ikrarı karşısında sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğuna dair mahkeme kararında usule aykırılık tespit edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın somut bir edene dayanmayan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Ancak sanık hakkında kurulan hükümde; bozma ilamı öncesi sadece sanık tarafından temyiz edilen ilk hükümde, sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümleri uygulanmadığı halde, bozmadan sonra kurulan 29.11.2022 tarihli son hükümde, kazanılmış hak ilkesi gözetilmeden, ikinci kez mükerrir olduğu belirtilerek tekerrür hükümlerinin uygulanması suretiyle, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326 ncı maddesinin son fıkrasına aykırılık oluşturulması hukuka aykırı bulunmuş, bu hususun 1412 sayılı Kanun’un 322 inci maddesi uyarınca Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR