Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4524 K.2024/5910

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

1. Karaburun Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Karaburun Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

3. Karaburun Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2022 tarihli kararının sanık ve katılan kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 25.05.2023 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve sanık hakkında atılı suçtan açılan kamu davasının, 5237 sayılı Kanunun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi, 67 maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca dava zamanaşımı nedeni ile düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının vekilinin temyiz isteği, dosyanın zamanaşımına uğramadığına, düşme kararının usule ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın mağdureyi hukuka aykırı olarak ikametinin içerisine sokmak ve gitmesini engellemek suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, aynı maddenin ikinci fıkrası ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 15 yıl olağan ve 22 yıl 6 ay olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve söz konusu zamanaşımı sürelerinin karar tarihi itibariyle dolmadığı anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yargılamaya devam edilerek yargılama neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken sanığın eyleminin 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi olduğu bu zamanaşımı süresinin de dolduğu gerekçesiyle düşme kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR