Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4546 K.2024/278

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 16.05.2012 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan dava açılmıştır. 2. Düzce 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli, 2012/363 Esas, 2015/766 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca davanın reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili, herhangi bir temyiz nedeni belirtmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılana ait iş yerince işçi olarak çalışan sanığın katılan adına banka tarafından tahsis edilen kredi kartını teslim aldıktan sonra katılan bilgisi ve rızası dışında harcama yaptığı sanığın başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir. 2. Sakarya 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/15 Esas sayılı sanığın yargılandığı dosyada atılı eylemlerin, suç tarihlerinin, konusunun ve taraflarının aynı olduğu, sanığın davaya konu eylemler nedeniyle hakkında beraat kararı verildiği, hükmün temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanık hakkında mükerrer dava açıldığı anlaşıldığından mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık görülmemiştir. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR