Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4811 K.2024/1334

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 15.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 15 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 15 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı 8 ay hapis cezası ve 600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2015 tarihli kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 08.04.2021 tarihli kararı ile Mahkemece basit yargılama usulü uygulamasının değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yapılan yargılama sonunda Malatya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 15 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı 6 ay hapis cezası ve 440 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Sanık tarafından verilen karara itiraz edilmesi üzerine genel hükümlere göre yapılan yargılama sonunda Malatya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 15 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı 8 ay hapis cezası ve 600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2022 tarihli kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 28.09.2022 tarihli kararı ile ''Yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında; sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı’na tevdii edilmesinde zorunluluk olduğu" gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

7. Bozma üzerine, sanığın seri muhakeme usulü uygulanmasını kabul etmemesi neticesinde Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen suçtan dolayı 6 ay hapis cezası ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; herhangi bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın Malatya ili Akpınar Mahallesinde yürüdüğü esnada kolluk görevlileri tarafından yapılan kontrollerde durdurulduğu, sanığın üzerinde taşıdığı bıçağı rızaen kolluk görevlilerine teslim ettiği, alınan uzmanlık raporunda sanık üzerinden ele geçirilen bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinde yasak olarak nitelendirilen bıçaklardan olduğu, vahamet arz etmediğinin belirlendiği, bu şekilde sanığın 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Dava dosyası içeriği, sanığın savunmaları, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, uzmanlık raporu, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin Mahkeme kabulünün yerinde olduğu anlaşılmakla sanığın temyiz itirazı reddedilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR