Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4876 K.2025/1841

Çifteler Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında kaçmaya imkan sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 292/1.maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 251/3. maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin, 27.10.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309/1. maddesi uyarınca, 17.10.2023 tarihli ve 2023/19401 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.11.2023 tarihli ve KYB-2023/111140 Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.11.2023 tarihli ve KYB-2023/111140 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, hükümlü ... ...'ın cezaevi aracıyla hastaneye geldiği sırada kaçması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın hükümlü olan kişinin kaçmasını sağlama suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de, olayda asıl fail olan hükümlü ... ...'ın 03/12/2019 tarihli savcılık ifadesinde sanığın imam nikahlı eşi olduğunu, kaçmasına yardım ettiğini beyan ettiği, sanığın 19/01/2020 tarihli savcılık yakalama bürosunda alınan ifadesinde, suçlamayı kabul etmediği, basit yargılama usulü uygulanmasına karar verildikten sonra sanığa yapılan tebligata rağmen savunma yapmadığı,

olaya ilişkin görüntü inceleme tutanağı içeriğinde hükümlünün koşarak plakasız bir araca binerek kaçtığının tespit edildiği, aracı kullanan kişinin tespit edilemediği, hükümlüyü hastaneye getiren infaz koruma memurunun 26/11/2018 tarihli beyanında hükümlünün kaçtığı aracı kimin kullandığını görmediğini beyan ettiği anlaşılmakla, hükümlü ...'in ifadesi dışında suçun işlendiğini gösteren bir delil bulunmadığı halde, adı geçen şahsın ifadesine neden itibar edildiği açıklanmadan yetersiz bir gerekçeyle hüküm kurulmak suretiyle sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2.Hükümlünün olay tarihinde Çifteler Kadın Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ... ...'ın tedavi için götürüldüğü Çifteler İlçe Devlet Hastanesinden kaçmasını sağlamak suçundan cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış ise de; sanığın alınan savunmasında atılı suçlamayı kabul etmediği, olaya ilişkin görüntü inceleme tutanağı içeriğinde hüküm ... ...'ın plakasız bir araca binerek kaçtığının tespit edildiği, aracı kullanan kişinin tespit edilemediği,

hükümlüyü hastaneye getiren infaz koruma memurunun tanık ....'nin hükümlünün kaçtığı aracı kimin kullandığını görmediğini beyan ettiği anlaşılmakla, hükümlü ...'in başkaca bir delil ile desteklenemeyen ifadesi dışında sanığın atılı suçu işlendiğine ilişkin bir delil bulunmadığı ve ceza hukukunun temel prensiplerinden olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözetildiğinde, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

Açıklanan nedenlerle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun'un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2.Çifteler Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2021 tarihli 2020/30 Esas, 2021/300 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereğince oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca; sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün KALDIRILMASINA , hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine,