Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/494 K.2023/8737

Bozma üzerine sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İskilip Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2013, 13.01.2014, 08.07.2014, 10.01.2014 tarihli iddianameleri ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılmaları istemi ile dava açılmıştır.

2. Yukarıda yer alan iddianameler ile açılan davaların birleştirilerek görülmesi sonucunda İskilip Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2020 tarihli kararıyla sanıkların beraatine karar verilmiştir.

3. İskilip Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2020 tarihli kararının katılanlar tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 23.12.2021 tarihli kararıyla hükmün sanıklar hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine yapılan yargılamada İskilip Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli kararıyla sanıkların ayrı ayrı 3.000,00 TL ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'nin temyiz istemi, suç işleme kastının olmadığına, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, zamanaşımı süresinin dolduğuna ilişkindir. 2. Sanık ...'in temyiz istemi, suç işleme kastının olmadığına, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, zamanaşımı süresinin dolduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanıkların mera vasfında olan 518 ada 2 parsel, 26 parsel, 12 parsel,34 parsel, 36 parsel ve 37 parsel vasfındaki yerleri kullandıkları iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar hakkında 518 ada 20 numaralı parsel ile 37 numaralı parsele tecavüz ettikleri iddiasıyla dava açıldığı, bu davanın İskilip Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/173 Esas sayılı dosyasında görüldüğü sanıkların bu dosyada 12.02.2014 tarihlerinde savunmalarının alındığı, sanıkların 518 ada 36 numaralı parsele tecavüz ettikleri iddiasıyla dava açıldığı bu davanın 2014/7 Esas sayılı dava ile birleşerek görüldüğü ve sanıkların bu dosyada 16.07.2014 tarihinde savunmalarının alındığı, sanıkların 518 ada 34 numaralı parsele tecavüz ettikleri iddiası ile davanın açıldığı,

bu davanın İskilip Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/8 Esas sayılı dosyasında görüldüğü ve sanıkların 26.02.2014 tarihinde savunmalarının 26.02.2014 tarihinde alındığı, sanıkların üzerine atılı olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan suç için öngörülen olağan zamanaşımı süresinin aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca 8 yıl olduğu, bu sürenin sanıkların ilk savunmalarının alındığı tarihlerden mahkumiyet tarihlerine kadar dolduğu tespit edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İskilip Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli kararında sanıkların temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,