Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/556 K.2024/6599

Eyüp Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2007 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Eyüp 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2008 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 375,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

hükümlünün denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2021 tarihli kararı ile 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 375,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 29.03.2022 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.12.2022 tarihli ve 2022/17037 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/158253 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2023 tarihli ve KYB-2022/158253 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın 6136 sayılı Kanun'nun 13/1. maddesi kapsamında işlediği suç bakımından kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, olacağı, sanığın müsnet suçu 07/09/2007 tarihinde işlediği, 14/01/2008 tarihinde talimatla ilk savunmasının alındığı, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın ise 25/09/2008 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 22/04/2013 tarihinde yeniden suç işlediği,

zamanaşımı süresinin 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 25/09/2008 ile 22/04/2013 tarihleri arasında durduğu, denetim süresinde işlenen suç tarihi olan 22/04/2013 tarihinden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başladığı ve son olarak 23/11/2021 tarihinde sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasına ve sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla;

sanığın savunmasının alındığı 14/01/2008 tarihinde kesilen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin, kararın verildiği 23/11/2021 tarihine kadar geçen 13 yıl 10 ay 9 gün süreden zamanaşımının durduğu 4 yıl 6 ay 28 gün düşüldüğünde tamamlandığı nazara alınmadan, davanın düşmesi yerine yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. a) 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası; "Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak ateşli silahlarla bunlara ait mermileri satın alan veya taşıyanlar veya bulunduranlar hakkında bir yıldan üç yıla kadar hapis ve otuz günden yüz güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." b) 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi; "(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası; ... e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl, Geçmesiyle düşer." Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlüye yüklenen suçun kanun maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle geçen durma süresi de düşüldükten sonra,

hükümlünün talimatla savunmasının alındığı 14.01.2008 tarihinden kanun yararına bozma istemine konu 23.11.2021 hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR