Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/58 K.2023/2002

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Viranşehir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 16.04.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 268 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. Viranşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi, 28.05.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında müsnet suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Mahkemece verilen bu kararın, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 13.01.2021 tarihli ilamı ile " 28.12.2010 günü meydana gelen bir hırsızlık soruşturması kapsamında yakalanan sanığın, kendisini müşteki ...’e ait kimlik bilgileriyle tanıttığı iddia ve kabul edilen olayda, suça konu eyleme dayanak olan ve 09.04.2013 tarihli kolluk fezlekesinin deliller kısmında belirtilen olay tutanağının dosya içerisinde ve UYAP kayıtlarında bulunmadığı anlaşıldığından; ilgili evrakın denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine alınıp incelenerek sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamı üzerine yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, sanık hakkında başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci maddesinin (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, hırsızlık soruşturması kapsamında yakalanan sanığın ifadesi alınacağı sırada, müştekiye ait kimlik bilgilerini vererek atılı suçu işlediğine ilişkindir. 2. Yargıtay bozma ilamı sonrasında, mahkemece olay tutanağı temin edilememiştir. 3. Dosya kapsamında şikayetçi adı ile düzenlenen herhangi bir belge bulunmamaktadır.

IV. GEREKÇE

A. 5237 sayılı Kanun'un 268 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir.

B. Somut olayda hırsızlık suçu kapsamında yakalanan sanığın, kendisini amcasının oğlu olan olan şikayetçi ... olarak tanıttığı, çelişkili bilgiler vermesi üzerine yapılan araştırma sonucu gerçek kimliğinin belirlendiği iddia ve kabul edilen olayda, dosya kapsamında mağdurun kimlik bilgileriyle düzenlenmiş herhangi bir belgenin bulunmadığı, sanık hakkındaki bütün adli işlemlerin gerçek kimlik bilgileriyle yapıldığı, başkasının kimliğini ya da kimlik bilgilerini kullanarak kendisini suçsuz, diğer kişiyi ise işlemediği bir suçun faili olarak göstermediği anlaşılmakla, mahkemece suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuritet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR