Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/13562 K.2024/4318

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 22.07.2015 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında Manisa

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.10.2015 tarihli ve 2015/307 Esas, 2015/367 Karar sayılı kararı ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanığın beraatine, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmiştir. B.

Yapılan ihbar ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.10.2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir. Karar sanığa 17.11.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. C.

Sanığın 30.11.2015 tarihli eylemi ihlal kabul edilerek Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. D. Manisa

3. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2016 tarihli ve 2016/218 Esas, 2016/473 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri. Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, sanığın üzerinde uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, yapılan soruşturmada kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, sanığın 30.11.2015 tarihinde durdurulmak istenen sanığın kaçarken atmış olduğu uyuşturucu madde ile erteleme kararını ihlal ettiği, bu şekilde sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında 15.06.2015 tarihli eylemi nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 21.10.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 17.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği,

sanığın 30.11.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eyleminin sözü edilen 21.10.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştiği anlaşılmakla, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmediği için, henüz erteleme süresi başlamadığından, sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasındaki kamu davasının açılması şartlarının gerçekleşmemesi nedeniyle kamu davasının durmasına karar verilmesi ve kararın infazının devamı için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR