Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/13572 K.2024/4551

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Keşan Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.04.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. B. Keşan Sulh Ceza Mahkemesinin, 19.03.2014 tarihli ve 2013/245 Esas, 2014/228 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmiş ve 21.04.2014 tarihinde kesinleşmiştir. C.

Sanığın denetimli serbestlik yükümlülüklerine uymaması ile yapılan yargılamada Keşan 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.06.2016 tarih, 2015/479 Esas, 2016/354 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, mahkemece 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girmeden evvel sanık hakkında denetimli serbestlik kararı verildikten sonra bu kararın infaz aşamasını yine kararı veren makam olarak kendisinin takip etmesi gerektiği, sanık hakkında denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından ihbarda bulunulduktan sonra ise, sanığın ifadesine başvurularak sanığın geçerli bir mazeretinin olup olmadığını araştırılması ve eğer sanığın sunduğu savunmasının geçerli olduğunu düşünülüyorsa daha önceden verilmiş olan denetimli serbestlik kararının kaldığı yerden devamına karar verilmesi gerekirken,

hatalı bir şekilde sanığın denetimli serbestlik kararının gereklerine uymamakta ısrar etmediğinden bahisle beraat kararı verilmesi usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın mahkeme savunması alındığı 07.04.2016 tarihinden temyiz incelemesinin tarihine kadar zamanaşımına uğradığı belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır. A. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 220 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. B.

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın mahkeme huzurunda savunmasının alındığı 07.04.2016 tarihinden karar tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Keşan

2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01.06.2016 tarih, 2015/479 Esas, 2016/354 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,