Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/17799 K.2024/5491

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.04.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında, hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Çay Asliye Ceza Mahkemesinin 07.06.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir. 3. Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 12.10.2023 tarih 2021/11496 Esas 2023/7477 Karar sayılı ilamı ile sanığın eyleminin suç tarihinden önce sonlandığının anlaşılması karşısında sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi sebebiyle hükmün bozulduğu, 4. Çay Asliye Ceza Mahkemesi'nin 19.12.2023 tarihli 2023/758 Esas, 2023/682 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlemiş olduğundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın kendine ait Afyonkarahisar ili, Çay ilçesi, Deresinek Köyü 158 Ada 1 ve 25 numaralı parsellere komşu katılana ait 159 Ada 6 ve 7 numaralı parsele ağaç dikmek ve toprak yığmak sureti ile atılı suçu işlediğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Davaya esas teşkil eden suç duyurusunun yapıldığı Çay Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2014/343 Esas sayılı dosyasının UYAP kayıtları getirtilerek yapılan incelemeye göre; bu dosyada mahkemece yapılan keşif sonrası düzenlenen 11.11.2015 tarihli fen bilirkişi raporunda sanık ...'ın kendi parseli ile katılana ait parsel arasında yol ve ark olarak geçen alandaki tecavüzünün sonlandığı,

ancak ağaç kökleri sökülürken çıkan harfiyatın ark ve yola doğru yığılması nedeniyle alanın zarar gördüğü tespitinden sonra tecavüzün devam ettiği iddiası ile suç duyurunda bulunulması üzerine Çay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca sanığın katılana ait taşınmaza tecavüz ettiği iddiasıyla iddianame düzenlenerek dava açılmış ise de; mahkemece alınan bilirkişi raporlarında, 11.11.2015 tarihli fen bilirkişi raporu ile benzer şekilde tecavüzün sonlandığına ilişkin tespit yapıldığı ve bu durumda sanığın katılanın taşınmazına tecavüz eyleminin olmadığı,

kaldı ki dosyadaki suç tarihinden önce 24.11.2015 tarihinde sanığın tecavüzünün sonlandığının anlaşılması karşısında sanık hakkında eyleminin suç oluşturmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi hukuka uygun olup katılan vekilinin temyizi yerinde görülmemiştir.

2. Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çay Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2023 tarih 2023/758 Esas, 2023/682 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,