Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/18442 K.2025/4067

Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesince hükümlü ... hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan yapılan yargılama sonunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1, 293/1 ve 62. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği ve kararın istinaf edilmeksizin 08.05.2018 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 18.03.2024 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/35721 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin:

"....Dosya kapsamına göre, kayden 24/01/1993 doğumlu olan sanık hakkında Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/03/2018 tarihli kararında ikinci kez tekerrüre esas alınan İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/01/2013 tarihli ve 2012/871 esas, 2013/1 sayılı kararında 1. kez tekerrüre esas alındığı belirtilen Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/02/2012 tarihli ve 2010/1087 esas, 2012/116 sayılı kararına konu suçların işlendiği 09/08/2010 tarihinde sanığın 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğunun anlaşılması karşısında,

5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme uyarınca söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağı ve sanığın adlî sicil kaydında ikinci kez tekerrüre esas alınabilecek surette başkaca bir mahkûmiyet kaydının da bulunmadığı, dolayısıyla sanığın mükerrir olduğu sabit olmakla beraber sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Her ne kadar Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2022 tarihli ve 2017/540 Esas, 2018/358 Karar sayılı ek kararı ile hükümlü hakkındaki ikinci kez tekerrür uygulanmasına yönelik kısmın hüküm fıkrasının çıkartılmasına karar verilmiş ise de, Mahkemece hükmün kesinleşmesinden sonra ek kararla hükümde değişiklik yapılamayacağı cihetle, anılan ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek yapılan değerlendirmede; 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

İncelenen dosya kapsamına göre; hükümlünün tekerrüre esas alınan İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2013 tarihli kararında hükümlü hakkında tekerrür hükümleri uygulandığından bahisle inceleme konusu suça ilişkin cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de, ikinci kez tekerrüre esas kabul edilen Gebze 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2012 tarihli ve 2010/1087 Esas, 2012/116 Karar sayılı kararına konu suçların işlendiği 09.08.2010 tarihinde kayden 24.01.1993 doğumlu olan hükümlünün 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğunun anlaşılması karşısında,

mükerrir olduğu sabit olmakla beraber hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2018 tarihli ve 2017/540 Esas, 2018/358 Karar sayılı kararının kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun'un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hüküm fıkrasının (9) numaralı paragrafında yer alan " 2. KEZ" ibaresinin hükümden çıkartılması ile hükümde yer alan diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına,