Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/20471 K.2025/3591

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Yargıtay Bozma Kararı Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin, 26.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin, 20.09.2023 tarihli ve 2020/15236 Esas, 2023/6343 Karar sayılı kararı ile; "..

Sanığın 01.05.2015 tarihinde aynı yöntemle ve aynı seri numaralı sahte paraları tedavüle sürerek işlediği suç nedeniyle 19.09.2017 tarihli iddianame ile parada sahtecilik suçundan açılan ve Kocaeli

3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2017/442 Esas, 2017/414 Karar sayılı dosyası ile yürütülüp sonuçlanan başka yargılamasının olması nedeniyle bu dosya ile aynı eylem nedeniyle hakkında yürütülmekte olan başkaca soruşturma veya dava dosyası olup olmadığı da araştırılarak söz konusu dosyalar da getirtilip incelenerek davaların birleştirilmesi,

mümkün olmadığında dosya içerisine alınıp bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya konulmasından sonra hukuki veya fiili kesinti bulunup bulunmadığı tespit edilmek suretiyle tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmemesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. B.

Yargıtay Bozma Kararından Sonraki Yargılama Süreci Bozma üzerine Bursa 7.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.02.2024 tarihli ve 2023/422 Esas, 2024/79 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 197/1, 62, 52 ve 53.maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası ve 9.920 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sonuç cezanın 3 yıl 4 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanığın Temyiz İstemi Savunma hakkının kısıtlandığına, gerekçesiz hüküm kurulduğuna, delil yetersizliğine ve beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından, tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-89 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın,

Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği göz önüne alınarak, yukarıda açıklanan hususlar yerine getirilmediği, Dairemizin bozma ilamından sonra bozmaya uyularak yapılan yargılamada, bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulması için duruşma davetiyesinin, sanığın bildirdiği adrese tebliğe çıkarıldığı ancak bila tebliğ iade edildiği bu kez sanığın MERNİS adresine usulüne uygun bir tebligat yapılması gerekirken bu tebligatın yapılmadığı anlaşılmakla, sanığın savunması alınmadan ve bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan,

yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR