Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/23488 K.2025/3981

Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.12.2023 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, istinaf edilmeksizin 20.12.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 12.09.2024 tarihli ve 2024/3866 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.09.2024 tarihli ve KYB-2024/94105 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.09.2024 tarihli ve KYB-2024/94105 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın 21/10/2022 tarihinde covid iznine ayrıldığı, 15/08/2023 tarihinde izinden dönmesi gereken sürenin bitiminden itibaren iki gün geçmiş olmasına karşın müracaat etmeyerek firar durumuna düştüğünden bahisle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının 11/09/2023 tarihli ve 2023/12705 soruşturma, 2023/3742 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davası neticesinde Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/12/2023 tarihli ve 2023/435 esas, 2023/699 sayılı kararıyla mahkumiyetine karar verilmiş ise de, izin belgesinde iki gün içinde kuruma teslim olmasının gerektiği,

teslim olmadığı taktirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 292'nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümlerin uygulanacağı ihtarının bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir. "

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlünün 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 9/5. maddesi gereğince Covid-19 iznine gönderildiği ancak izinden dönmeyerek hükümlünün kaçması suçunu işlediğinden bahisle hakkında Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 11.09.2023 tarihli iddianame düzenlendiği anlaşılmıştır.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 97. maddesinin ise;

"İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında Türk Ceza Kanununun 292 nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır. (2) İzin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılır. İzinli iken firar eden hükümlüye bir daha izin verilmez."

Şeklindeki düzenlendiği anlaşılmıtır.

İncelenen dosyada hükümlünün 21.10.2022 tarihinde covid iznine ayrıldığı, 15.08.2023 tarihinde izinden dönmesi gereken sürenin bitiminden itibaren iki gün geçmiş olmasına karşın izinden dönmeyerek hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.12.2023 tarihli ve 2023/435 Esas, 2023/699 Karar sayılı kararıyla mahkumiyetine karar verilmiş ise de, izin belgesinde iki gün içinde ceza infaz kurumuna ya da Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olması gerektiği aksi halde 5237 sayılı Kanun'un 292. maddesi gereğince yargılanacağına dair ihtarat yapılmadığı anlaşılmakla atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

Açıklanan nedenlerle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun'un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Sivas 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.12.2023 tarihli 2023/435 Esas, 2023/699 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereğince oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3.5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca; hükümlü hakkında hükümlünün veya tutuklunun kaçması suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün KALDIRILMASINA , hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine