Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/235 K.2024/3351

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2010 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2015 tarihli kararı ile sanığın Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8.Ceza Dairesi 12.11.2018 tarihli kararı ile "Katılan ...'in beyanından sanıklar tarafından katılanların zararının bozma ilamı ile ortadan kalkan ilk hükümden sonra ve kovuşturma aşamasında tamamen giderildiği anlaşılmakla; sanıklar hakkında TCK.nun 168/2. madde ve fıkrası uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, " nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir.

4. Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanığın temyiz isteği herhangi bir hukuki nedene dayanmamaktadır. 2.Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmaması ve dosya kapsamı nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, ihbara konu kesin mahiyette verilen mahkumiyet hükmüne dayanılarak hükmün açıklanmasının ve şartları oluşmasına rağmen TCK'nın 50 ve 51 maddesinin sanık hakkında uygulanmamasının yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay.

Olay günü müştekinin sabah saat 08.30 sıralarında evinde çıktığı, saat 16.30 sıralarında evine geri döndüğü, çantasını kontrol ettiğinde içerisinde Yapı Kredi Bankasına ait kredi kartı ve Vakıflar Bankasına ait bankamatik kartlarının bulunduğu cüzdanının hırsızlandığını farkettiği, hırsızlanan Yapı Kredi Bankasından verilme kredi kartından aynı gün 200,00 TL, 600,00 TL ve 200,00 TL olmak üzere toplam 1.000,00 TL paranın Akbank'a ait olan Diasa önünde bulunan bankamatikten çekildiği, kamera kayıtlarından olay günü kredi kartını kullanarak para çeken kişilerin şüpheliler ... ve ... olduğunun tespit edildiği,

böylece şüphelilerin birlikte özel beceriyle hırsızladıkları kredi kartı ile müştekinin hesabından birden çok kez para çekerek üzerlerine atılı suçları işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Olay tarihinde sanıklar ... ve ...'un katılan ...'e ait Yapı Kredi Bankası Kredi kartını belirlenemeyen bir şekilde ele geçirdikleri ve kart sahibinin rızası dışında suç tarihinde bu karttan 200 TL, 600 TL ve 200 TL olmak üzere toplam 1.000 TL paranın Dia Sa adlı marketin önünde bulunan ATM makinesinden çekildiği, parayı çeken kişilerin sanıklar olduğunun kamera kayıtlarından belirlendiği, kovuşturma aşamasında katılanların zararının giderildiği anlaşılmakla; mahkemenin sübuta ve suç vasfına ilişkin kabulünde bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR