Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/30 K.2025/872

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddine gerektirir bir durumun bulunmadığın tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Bigadiç Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.01.2022 tarihli ve 2020/207 Esas, 2022/9 Karar sayılı dava dosyası ile sanık ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/1, 3-b,f, 5, 53. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında hak yoksunluklarının uygulanlanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin 11.10.2023 tarihli ve 2022/572 Esas, 2023/1684 Karar sayılı kararı ile sanık ... ve inceleme dışı sanık ... hakkında hakkında verilen mahkumiyet hükmü kaldırılarak, sanık ... hakkında hata hükümleri de uygulanarak 5271 sayılı Kanun'un 223/3. maddesinin (d) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadğına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Katılan Aile ve Sosyal Hizmet Bakanlığı vekilinin temyiz istemi; sanık ...'a verilen hapis cezasında eksik cezaya hükmedildiğine ve sanığın üst hadden cezalandırılması gerektiğine, sanık hakkında mahkumiyet kararı verildiğinden kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya kapsamında göre, sanık ...'ın inceleme dışı sanık ...'nun mağdure ...'i (...) kaçırmasına yardım ettiğine dair somut olaya ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların, toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında sanık ... hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın isabetli olduğu; vekalet ücreti yönünden Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın davaya katılmasının doğrudan Anayasa'nın 41. maddesi ve 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesinden kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu,

5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek katılan Bakanlık vekili lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi isabetli olduğu anlaşıldığından katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin tüm temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin 11.10.2023 tarih ve 2022/572 Esas, 2023/1684 Karar sayılı kararında, sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden,5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak oy birliği ile TEMYİZ İSTEMİNİN ESAS REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,