Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/467 K.2024/8103

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 06.06.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 6136 sayılı Ateşli Silah ve Bıçaklar İle Diğer Aletler Hakkında Kanun (6136 sayılı Kanun) kapsamında bulundurulması yasak olan bir adet tabanca ve 8 adet fişek ile ele geçirilmesi nedeniyle 6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2015 tarihli 2014/240 Esas, 2015/115 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 31.05.2021 tarihli 2021/987 Esas, 2021/15112 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesine göre kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilebileceği hükmünün düzenlenmiş olması ve sanığın lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep etmesi karşısında mahkemece ilgili maddedeki lehe olan hususların irdelenmeden ve sanığın tekerrüre esas alınabilecek en ağır cezayı içeren ilamın İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/713 Esas, 2010/165 Karar sayılı mahkumiyet hükmü olduğu halde daha az cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması gerekçeleri ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2022 tarihli 2022/11 Esas, 2022/271 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2022 tarihli 2022/11 Esas, 2022/271 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 13.09.2023 tarihli 2022/3573 Esas, 2023/6069 Karar sayılı ilamı ile Anayasa Mahkemesinin 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı Kararı ile.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan '' ...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış...'' ibaresinin ''...seri muhakeme usulü...'' yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verişmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar

verilmiştir.

6. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.12.2023 tarihli 2023/623 Esas, 2023/862 Karar sayılı kararı ile eylemin seri muhakeme kapsamında kaldığı gerekçesi ile durmasına karar verildiği, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 2023/13843 Soruşturma 2023/6591 Karar sayılı kararı ile sanığa seri muhakeme usulünün teklif edildiği, sanığın seri muhakeme usulü uygulaması yönündeki teklifini açıkça reddettiğine dair tutanak düzenlendiği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği ve dosyanın mahkemesine gönderildiği,

bu karar üzerine mahkemesince yargılamaya devam olunarak sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, netice cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerekçesi ile hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, 07.05.2014 tarihinde ** *** 9916 plaka sayılı içinde yolcu olarak bulunduğu otomobil ile Belediye Kavşağında içinde görevli polis memurlarının bulunduğu ekip otosu ile çarpıştıkları, görevli polis memurlarının sanık ...'ın yanına gittikleri alkollü olan sanık ...'ın arka cebinde görünür vaziyetteki silahı sordukları sırada sanığın görevli polis memurlarına '' silah olsa ne olur, olmasa ne olur, alamazsınız.'' şeklide sözler söyleyerek elini arkasındaki silaha doğru götürmesi üzerine görevli polis memurlarının sanık ...'ı yere yatırarak silahını alıp etkisiz hale getirdikleri,

dosya kapsamında alınan kriminal raporda tabancanın ve fişeklerin 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz olduğu anlaşıldığından, sanığın eyleminin 6136 sayılı Kanunu'nu 13 üncü maddesi birinci fıkrasına aykırılık teşkil ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Kolluk olay tutanağı, sanığın ikrarı, uzmanlık raporu ve dava dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz istemi reddedilmiştir.

V. KARAR