Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/1618 K.2025/5423

Yapılan ön inceleme neticesinde Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2013 tarihli ve 2013/56 Esas, 2013/62 Karar sayılı kararının sanık eşi tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü: Temyiz süresinin geçmesinden doğan sonuçları ortadan kaldırmak üzere başvurulan eski hale getirme talebiyle ilgili olarak değerlendirme yapma ve karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'a ait olması karşısında, sanığın eşi ...'nın eski hale getirme talebi niteliğindeki 10.12.2024 tarihli dilekçesine yönelik yerel mahkeme tarafından verilen ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenmekle, ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık ve müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilen kararın temyiz edilmeksizin 09.07.2013 tarihinde kesinleştirildiği, bu haliyle Mahkemesince yapılan kesinleştirme işleminin usule uygun olduğu, hükmün 24.02.2015 tarihinde infaz edildiği, sanığın karardan bu tarih itibarıyla da haberdar olduğu halde temyiz etmediği ve yaklaşık 11 yılı aşkın bir süreden sonra sanığın eşi ...'nın eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğu, aynı istemle birlikte ekte sunulan ve sanık ... tarafından düzenlendiği iddia olunan ''21.06.2013'' tarihli süre tutum dilekçesinin ise fotokopi niteliğinde olup, hakim havalesinin bulunmadığı,

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) üzerinden yapılan incelemede ve dosya geçmişinde söz konusu dilekçeye ilişkin bir kayda rastlanmadığı anlaşılmakla, karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 10.12.2024 tarihinde temyiz eden sanığın eşi ...'nın eski hale getirme talepli temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak,