Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/2462 K.2025/5419

Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.02.2024 tarihli kararı hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1,62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 20.02.2024 tarihinde kesinleşmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 05.02.2025 tarihli ve 2024/14447 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.02.2025 tarihli ve KYB-2025/19891 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.02.2025 tarihli ve KYB-2025/19891 yararına bozma isteminin; “Sanık hakkında yapılan yargılamada basit yargılama usulü uygulanmış ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddesinde "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenlemede öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranının uygulanmamasında isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

İncelenen dosyada, hükümlü hakkında yapılan yargılamada gerekçeli kararda basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle cezasından 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca cezasından 1/4 oranında indirim yapıldığının belirtilmesine rağmen, hüküm fıkrasında basit yargılama usulü uygulanmakla ve sanık tarafından itiraz edildiği anlaşılmakla 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi uyarınca sonuç cezadan 1/4 oranında indirim yapılmasına yer olmadığına karar verildiği belirterek hüküm ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR