Davacı ... (...) vekili,evlilik birliği içinde 1.1.2002 tarihinden sonra edinilen taşınmaz, araç ve banka mevduatına ilişkin olarak değer artış payı ve katılma alacağı isteğinde bulunmuştur.
Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, boşanma davasında tarafların 28.5.2008 tarihli oturumda zapta geçen açıklamaları ile velayet, çocuklara ilişkin nafaka ve eşya hususunda anlaştıkları, bu anlaşmadan sonra edinilmiş mal üzerinde hak iddia edilemeyeceği veya katkı payı istenemeyeceği görüşünden hareketle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar evli iken Çanakkale (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin boşanma davasının kabulüne ilişkin 28.5.2008 gün 2008/209 Esas 2008/243 Karar sayılı hükmünün 29.5.2008 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır.
Boşanma davasının 28.05.2008 tarihli yargılama oturumunda taraf vekilleri ile tarafların HUMK.nun 151/son fıkrasına uygun olarak alınan imzalı ifadelerinde velayet, çocuklara verilecek nafaka ve davalı ...’e ait 2446 ada 1 parsel 78 nolu bölümdeki ½ payın iptali ile bu payın müşterek çocuklar adına tescili hususunda anlaştıklarını açıklayarak başkaca birbirlerinden hiçbir maddi, manevi tazminat, nafaka, yargılama masrafı ve vekalet ücreti talepleri olmadığını bildirmişlerdir.
Görülmekte olan dava ise; evlilik birliği içinde satın alınarak davalı koca adına tescil edilen 2729 parsel üzerinde bulunan 18 numaralı mesken,34 AL 7680 plaka sayılı araç ve Garanti bankasında davalı adına bulunan hesap ve menkul değerlere ilişkin
değer artış payı ve katılma alacağına ilişkindir. Az yukarıda belirtilen tarafların ve vekillerinin beyanları, boşanma davasının eki niteliğinde olmayan mal rejiminden kaynaklanan alacak davasını kapsamaz. Dayanılan o anlaşma metninden de söylenen ve red gerekçesi yapılan sonuca ulaşmak mümkün değildir.
O halde mahkemece, iddia ve savunma çerçevesinde taraf delilleri toplanıp değerlendirilerek uyuşmazlığın esası hakkında hüküm verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.
Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 750 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 06.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.