Davacı vekili, dava dilekçesinde, mevkii ve sınırlarını açıkladığı yaklaşık 5000 m2 yüzölçümlü, tesbit harici bırakılan taşınmazın vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuş, dava konusu yerin Hazine adına tapuya kayıt ve tescilini talep etmiştir.
Davalı ... Tüzel Kişiliğine dava dilekçesi, yöntemine uygun bir biçimde tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamış ve cevapta vermemiştir.
Mahkemece, teknik bilirkişi Hüseyin Abacı’nın 13.05.2008 günlü raporuna ekli krokide A harfiyle işaretli 1703,23 m2 yüzölçümlü taşınmazın davacı ..., B harfiyle gösterilen 2461,72 m2'lik taşınmazın ise davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmişse de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Zilyetlik olayı maddi olaylardan olup, 3402 sayılı Kanunun 14/1.maddesi gereğince tanık yanında her türlü delille kanıtlanması mümkündür. Bu bakımdan keşifte dinlenen iki yerel bilirkişinin yetersiz beyanıyla karar verilmesi yerinde görülmemiştir.
Şu halde mahkemece yapılacak iş; teknik bilirkişinin rapor ve krokisi eklenmek suretiyle kabulüne karar verilen taşınmaz bölümlerinin kadastro çalışmaları sırasında hangi tarihte ve ne niteliğiyle tesbit dışı bırakıldığının Kadastro Müdürlüğünden, aynı şekilde dava konusu yapılan taşınmaz parçalarının tapuda kayıtlı olup olmadığının Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, alınacak yazılı cevapların dosya arasına konulması gerekir.
Bundan ayrı, dosya arasında bulunan orijinal paftaya göre tesbit harici olduğu anlaşılan taşınmaz bölümlerine komşu 158, 232, 233, 358 ve 415 sayılı parsellere ait kadastro tutanak ve ekleriyle kadastro sırasında bu parsellere uygulanan tapu ve vergi kayıtları bulundukları yerlerden getirtilerek dosyaya eklenmesi, yeniden yapılacak keşifte teknik, yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığıyla zemine uygulanması, komşu kayıt ve belgelerin taşınmaz yönünü ne gösterdikleri üzerinde durulması, teknik bilirkişiye kroki üzerinde işaret ettirilmesinin sağlanması,
davacı dava dilekçesinde tanık deliline dayandığı ve bu konuda tanık ve delillerini bildirmeleri için mahkemece, taraflara herhangi bir süre ve imkan tanınmadığı anlaşıldığından tanık ve delillerini bildirmeleri için taraflara süre ve imkan tanınması, HUMK.nun 258. maddesi gereğince yerel bilirkişi ve tanıkların davetiye ile keşif yerine çağırılmaları, aynı Kanunun 259.maddesi gereğince yerel bilirkişi ve tanıkların keşif yerinde dinlenmelerinin sağlanması, taşınmazın gerçek niteliğinin belirlenmesine çalışılması,
kazanmayı sağlayan zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluşup oluşmadığının yerel bilirkişi ve tanıklardan sorularak açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.
Bundan başka, TMK.nun 713/7.fıkrası gereğince teknik bilirkişinin krokisi kararın eki niteliğindedir. Anılan fıkrada; “Tescili istenilen taşınmazın niteliği, yeri, sınırları ve yüzölçümü belirtilir ve karara uzmanlarca düzenlenen teknik bilgileri içeren krokisi de eklenir”, denilmektedir. Hükme esas alınan kroki üzerinde yapılan incelemede; krokinin kadastro paftasıyla birleştirilmediği, ölçeksiz olduğu, yönünün belirtilmediği görülmektedir. Bu haliyle kroki infazda duraksamaya yol açacaktır. Bu nedenle yöntemine uygun bir biçimde krokinin düzenlenmesi zorunludur. Öte yandan, Hazinenin tescil isteği konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru değildir.
Şu halde saptanan somut ve hukuki olgular gözetilerek hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır.
Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.