Davacı vekili, Ballıkuyumcu köyünde bulunan, dava dilekçesinde sınırları yazılı yaklaşık 30 dekar yüz ölçüme sahip taşınmazın 1965-1970 yıllarında taşlarını temizleyerek tarla haline getirildiğini bu tarihten dava tarihine kadar koşullarına uygun olarak tasarruf edildiğini açıklayarak taşınmaz bölümünün vekil edeni adına tapuya tesciline, harcını yatırmak suretiyle verilen 08.10.2009 tarihli ıslah dilekçesinde, tescil konusu yerin Toplu Konut İdaresi adına tescil edilen 1451 parsel kapsamında kalması nedeniyle tapu kaydının iptaliyle vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalı Hazine vekili ile davaya katılan ... vekili, dava konusu yerin öncesi itibarı ile mera olduğunu, meraların imar ihya ve zilyetlikle kazanılamayacağını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar, davalı Köy yargılama oturumlarında temsil olunmamıştır.
Mahkemece davanın kabulüne, 1451 parsel kapsamında kalan ve teknik bilirkişi raporunda A harfiyle gösterilen 4305 m2 ve B harfiyle gösterilen 1545 m2 taşınmaz bölümlerinin tapu kaydının iptaliyle davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dava konusu taşınmaz, 1956 yılında yapılan kadastro sırasında ziraata elverişsiz arazi olarak tespit dışı bırakılmış,16.08.1999 tarihinde 4342 sayılı Mera Kanununun 5/b maddesi uyarınca 1451 parsel numarası verilerek orta malı mera niteliğinde tahsis edilmiş, 29.03.2006 tarihinde vasıf değişikliği yapılarak tarla niteliğinde Hazine ve aynı tarihte devir yoluyla Toplu Konut İdaresi adına tescil edilmiştir.
Mahkemece, imar-ihya ve zilyetlikle kazanama koşullarının davacı lehine gerçekleştiği görüşünden hareketle davanın kabulüne karar verilmiş ise de ulaşılan sonuç toplanan deliller ve dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.
Dava konusu taşınmaz öncesi itibarı ile Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki ziraata elverişsiz arazilerden olması nedeniyle tespit dışı bırakılmış, 4342 sayılı Mera Kanununun 5/b maddesi uyarınca İl Mera Komisyonu tarafından 16.08.1999 tarihinde mera olarak tahsis edilmiş olup kuzey sınırında kadastro çalışmaları sırasında mera niteliğinde sınırlandırılan 264 parsel bulunmaktadır.
Davacı mülkiyet sağlayıcı herhangi bir belge ve kayda dayanmadığına göre, ziraata elverişsiz arazi olarak tespit dışı bırakılan yerin kuzey sınırında bulunan ve mera niteliğinde sınırlandırılan 264 parselin doğal uzantısı olduğu, öncesi itibarı ile mera niteliğinde bulunduğu ve meradan elde edilen yerlerden olduğunun kabulü gerekmektedir.
Zira dava konusu yer kuzey sınırında bulunan 264 mera parselinin devamı olup aralarında doğal, değişmez ve ayırıcı bir sınır bulunmamaktadır. Meralar, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup özel mülkiyete konu olamayacakları gibi imar-ihya ve süresi neye ulaşırsa ulaşsın kazandırıcı zamanaşımı yoluyla iktisap edilemezler.
Mahkemece bu hususlar gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonunda yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru ve yerinde görülmemiştir.
Kabule göre de; dava konusu 1451 parsel 1999 yılında orta malı mera olarak tahsis edildiğine ve tahsis öncesi nedenlere dayanıldığına göre mera niteliğinde tahsis edilmekle taşınmaz kamu malına dönüştüğünden kazanma koşullarının davacı lehine oluştuğunun belirlenmesi halinde mülkiyetin tespitine karar verilmesi gerektiğinin gözden kaçırılması isabetli olmamıştır.
Davalı Hazine vekili ile Toplu Konut İdaresi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK. nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden TOKİ'ye iadesine 21.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.