Davacı ... vekili, davalı eş adına kayıtlı bulunan 3962 ada 3 parselde 6 numaralı daire, 3970 ada 3 nolu parselde 30 numaralı dükkan ve 6608 ada 1 parselde 2 numaralı dubleks meskenin evlilik birliği içinde vekil edeninin katkılarıyla satın alındığını katkı payından dolayı tapu kayıtlarınının iptaliyle müştereken taraflar adına tapuya kayıt ve tesciline, bu istek kabul edilmediği takdirde katkı payı alacağından dolayı 50.000,00 TL.nin davalıdan alınarak vekil edenine ödenmesine karar verilmesini istemiştir.
Davalı ... vekili, dava konusu taşınmazların 1993-1996 ve 1999 yıllarında vekil edeni tarafından kendisine ait olan ve evlenmeden önce satın aldığı taşınmazıyla murisinden intikal eden taşınmazlarını satarak elde ettiği paralarla ve kendi birikimleriyle satın aldığını, davacının taşınmazların satın alınmasında herhangi bir katkısının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davacının dinletebildiği tek şahit beyanıyla yeterli delil ve kanaat hasıl olmadığından kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 06.03.1986 tarihinde evlenmişler, 05.12.2005 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hüküm 15.06.2007 tarihinde kesinleşmekle evlilik birliği son bulmuştur. TMK.nun 225. maddesinin 2. fıkrasına göre evliliğin boşanma ile sona erdirilmesi durumunda, eşler arasında mal rejimi boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle son bulur. Sözleşme ile başka mal rejimi seçilmediğinden 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM.nin 170. maddesi gereğince mal ayrılığı, bu tarihten boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise, 4721 sayılı TMK.nun 202. maddesi uyarınca yasal edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dava konusu 3962 ada 3 parselde kayıtlı 6 numaralı daire 03.04.1996 tarihinde; 3970 ada 3 nolu parselde kayıtlı 30 numaralı dükkan 27.08.1993 tarihinde ve 6608 ada 1 parselde kayıtlı 2 numaralı dubleks mesken de 14.06.1999 tarihinde satın alma yoluyla davalı adına tapuya kayıt ve tescil edilmiştir. Dava konusu taşınmazların satın alındığı tarihlerde eşler arasında 743 sayılı TKM.nin 170. maddesi hükmü uyarınca mal ayrılığı rejimi geçerli olduğundan uyuşmazlığın, Borçlar Kanununun genel hükümlerine göre çözüme kavuşturulması gerekir. Buna göre, eşlerin birbirlerinin mal varlıklarının edinilmesine maddi katkılarının kanıtlanması durumunda, katkı oranında alacak hakkı doğar.
Dava konusu taşınmazlara ilişkin olarak davacının kesin süre içinde dinlettiği bir şahidin yetersiz beyanlarıyla davacının davasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.
Dava dosyası içinde bulunan vergi levhaları, şahit beyanı ve S.S.K hizmet dökümü cetveline göre, davacı ...'in 01.09.1976 tarihinde işe giriş yaptığı ve 2002 yıllarında işçi olarak emekli olduğu anlaşılmaktadır.
Davalı ...'nin de işçi olarak yıllarca çalıştıktan sonra 2002 yıllarında emekli olduğu ve ayrıca yukarıda yazılı şirketin ortağı bulunduğu dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığına göre, mahkemece yapılacak iş; davalının murisinden intikal ettiğini iddia etiği ve evlenmeden önce kendisine ait taşınmazların satışından elde ettiği paralarla dava konusu taşınmazları satın aldığını iddia ettiğinden savunmada belirtilen tapu kayıtları tedavülleriyle birlikte getirtilerek bu savunmanın doğru olup olmadığının araştırılması,
tarafların çalışmaya başladıkları tarihten taşınmazların edinim tarihlerine kadarki çalışmalarına ilişkin maaş ve gelirlerini gösterir tüm belgelerin sunulması için taraflara süre ve imkan tanınması veya masraf verildiğinde mahkemece bizzat ilgili kurumlardan istenilerek getirtilip dosya arasına konulması, taraflara ait çalışmalarına ve gelirlerine ilişkin belgeler gözetilerek evlenme tarihinden taşınmazların edinildiği tarihlere kadar tüm gelirlerinin ayrı ayrı toplanması, her birinin sosyal statüleri, konumları ve mesleki kariyerleri gözetilerek yapabilecekleri kişisel masraflarının ayrı ayrı hesaplanması,
davacı ...'in ayrıca, 743 sayılı TKM.nin 152. maddesi gereğince evi geçindirme yükümlülüğü gözetilerek taşınmazların edinildiği tarihe kadar yapabileceği evi geçindirme gideriyle kişisel giderinin olabilecek fazla harcama var ise, oran belirtilmek suretiyle hesaplanacak miktarının, davalı yönünden ise kişisel harcamalarının hesaplanıp toplam gelirlerinden ayrı ayrı düşülmesi, her birinin bu durum karşısında yapabilecekleri tasarruf miktarlarının ayrı ayrı saptanması, tarafların toplam tasarruf miktarı içerisindeki katkı oranlarının belirlenmesi,
bu katkı oranının dava konusu taşınmazların dava tarihindeki belirlenen gerçek değeriyle çarpılması sonucu davacının katkı payı alacağının saptanması, dosyanın bu haliyle konunun uzmanı bir hukukçu, bir muhasebeci veya mali müşavire verilerek tarafların ve Yargıtay’ın denetimine açık gerekçeli rapor alınması, davacının faiz isteğinin olmadığının dikkate alınması, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu hüküm kurulmuş bulunması usul ve yasaya aykırıdır.
Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 08.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.