Davacı vekili, boşanma dava dosyasına verilen dava dilekçesinde, tarafların 2003 yılında evlendiklerini, 2005 yılında taraflar arasında boşanma davası açıldığını, evlilik birliği içerisinde bankaya yatırılan 20.000 TL mevduat ile satın alınan otomobilden payına isabet eden miktar ile düğün sırasında takılan takıların aynen iadesini, olmadığı takdirde 20.000 TL takı bedeli olmak üzere toplam 40.000 TL alacağın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davanın yersiz açıldığını, otomobilin kişisel malı olduğunu, ev eşyaları ve takıların davacı üzerinde kaldığını bu konuda taraflar arasında protokol düzenlendiğini, banka hesabında bulunan 9440 TL.nin vekil edeninin kıdem tazminatı karşılığı olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, taraflarca inkâr edilmeyen 07.01.2007 tarihli protokol ve ibra belgesiyle tarafların alacak ve borçlar hususunda birbirlerini ibra ettikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar, 12.04.2003 tarihinde evlenmiş, 13.10.2005 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 01.03.2007 tarihinde kesinleşmesi üzerine boşanmışlardır. Eşler arasında başka mal rejimi seçilmediğinden mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar (TMK.nun 225/2. m.) yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (TMK.nun 202. m.)
Dava, katılma alacağı isteğine ilişkindir. Bu tür davalarda eklenecek değerlerden (TMK.nun 229. m.) ve denkleştirmeden (TMK.nun 230. m.) elde edilen miktarlar da dahil olmak üzere davalının edinilmiş mallarının (TMK.nun 219. m.) toplam değerinden bu mallara ilişkin borçlar çıkarıldıktan sonra kalan artık değerin (TMK.nun 231. m.) yarısı üzerinden (TMK.nun 236/1. m.) tarafların kazanılmış hakları da dikkate alınarak hüküm kurulur.
Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, taraflar arasında düzenlenen 07.01.2007 tarihli protokol ve ibra senedi ile birbirlerinde alacak ve borçları kalmadığı hususunda akladıklarına, protokol içeriğinde ziynet eşyalarının davacıya iade edildiği bildirildiğine ve protokol taraflarca inkâr edilmediğine göre, mahkemece ziynet eşyalarına ilişkin olarak verilen kararda bir isabetsizlik görülmediğinden davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün bu bölümünün açıklanan nedenlerle ONANMASINA,
Davacı vekilinin bankadaki mevduat ve otomobilden kaynaklanan katılma alacağına yönelik temyiz itirazlarına gelince; davaya konu bankadaki para ile evlilik birliği içerisinde edinildiği ileri sürülen otomobil, tarihi açıklanan boşanma protokolü kapsamında yer almamaktadır. TMK.nun 222/son maddesi uyarınca, bir eşin bütün malları, aksi ispat edilinceye kadar edinilmiş mal kabul edilir.
Mahkemece taraf delilleri eksiksiz olarak toplanarak mevduata ilişkin bankadaki hesabın açıldığı tarih ile paranın hangi mal cinsine ait olduğu ve otomobilin edinildiği tarih araştırılmak suretiyle yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde evlilik birliği içerisinde edinilmiş tasfiyeye tabi mallardan olup olmadığı araştırılmak suretiyle davacının katılma alacağının belirlenmesi,
lüzumu halinde uzman bilirkişiden rapor alınması ve ondan sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken taraflar arasındaki 07.01.2007 tarihli protokol ve ibra belgesine farklı anlam yüklenerek hatalı değerlendirme sonunda katılma alacağı yönünden de davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.
Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün bu bölümünün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 17.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.