Davacı vekili, dava dilekçesinde.
111 parselin ¾ payının vekil edeni, 237 nolu parselin 12/37 payının babası...adına kayıtlı olup, taşınmazların ¼ payı tapuda davalı ve sunacakları veraset ilamından 1976 yılında ölmüş olan ... adına kayıtlı olduğunu ancak ... mirasçılarının 2005 yılının 12. ayında, yaklaşık 4 ay önce bir kısım paylarını davalılardan ... ve ...'a hibe ettiklerini, taşınmazlardan 111 parselin vekil edenine 14.10.1988 tarihinde Ökkeş Keleş'ten kaldığını, dava konusu 237 nolu parselin ise, babası Hasan Güzel adına kayıtlı bulunduğunu, mirasçılar arasında yapılan taksim sonucu vekil edenine kaldığını,
o tarihten beri zilyet ve tasarruf ettiğini açıklayarak sözü edilen dava konusu parsellerden ... adına bulunan ¼ payların TMK.nun 713/2. maddesi gereğince iptali ile vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalılar cevap dilekçelerinde ve yargılama oturumlarındaki beyanlarında; TMK.nun 713/2. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşmediğini bildirmişler ve davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.
Mahkemece, “HUMK.nun 45. maddesi gereğince dava konusu 2006/172 Esas ve 2011/129 Esas sayılı dosyalar arasında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu gerekçesiyle eldeki dosyanın aynı mahkemenin 2011/129 Esas sayılı dosyasıyla birleştirilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve yargılamaya ilgili dosyada devam edilmesine” karar verilmesi üzerine; birleştirme kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, TMK.nun 713/2. fıkrasında yer alan ölüm nedeniyle tapu kütüğünün hukuki değerini yitirdiği gerekçesiyle açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.
Temyiz edilen Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 6.4.2011 gün ve 2006/172 Esas, 2011/185 Karar sayılı kararının gerekçe ve hüküm fıkrasından da anlaşıldığı üzere aynı mahkemede bulunan iki ayrı dosya arasında bulunan hukuki ve fiili irtibat nedeniyle birleştirilmesine karar verildiği ve bu kararın davalılar tarafından temyiz konusu yapıldığı anlaşılmaktadır.
Aynı mahkemede görülmekte olan davaların birleştirilmesi halinde tek başına temyize konu edilip edilmeyeceği hususu uyuşmazlık konusu oluşturmaktadır. HUMK.nun 48/2. madde ve fıkrasında; “aynı mahkemede görülmekte olan davalar yönünden verilen birleştirme ve ayırma hususundaki kararlar hakkında ancak hükümle birlikte temyiz yoluna gidilebilir. Şu kadar ki, bu husus tek başına bozma sebebi teşkil etmez” denilmektedir.
Maddenin bu açık hükmü karşısında birleştirme ve ayırma konusundaki kararlar hakkında tek başına bozma sebebi teşkil etmemesi koşulu ile temyiz yoluna gidilebilecektir. 14.2.1992 tarih ve 1991/3 Esas, 1992/2 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararına göre; “aynı yargı çevresi içinde kurulmuş bulunan aynı düzeyde görev yapan birden çok mahkeme, davaların birleştirmesi açısından aynı mahkeme sayılır”.
Mahkeme kararının gerekçesinde de vurgulandığı gibi birleştirilmesine karar verilen her iki dosya aynı mahkemede görülen dava dosyaları olduğu konusunda bir duraksama bulunmamaktadır. Gerek HUMK.nun 48/2. maddesinde ve gerekse tarih ve sayısı verilen Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararında öngörülen mahkeme aynı mahkeme olup, aynı mahkemede birleştirilen dosyalar bakımından hükmün tek başına temyiz edilemeyeceği HUMK.nun 48/2. madde ve fıkrası gereğidir.
Şu halde temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmektedir.
Davalılar vekillerinin temyiz dilekçesinin açıklanan nedenlerle REDDİNE ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine 14.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.