Davacı ... vekili, evlilik birliği içinde satın alınarak davalı adına tescil edilen 5805 ada 9 parseldeki 1 nolu meskenin vekil edeninin katkısı ile edinildiğini açıklayarak 25.000 TL katkı payı alacağının davalıdan tahsilini istemiştir
Davalı ... vekili, davacının katkısı olmadığını açıklayarak, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 14562,28 TL alacağın 24.05.2011 karar tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmiştir.
Hükmün; kabule ve faize ilişkin bölümü, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 25.09.1998 tarihinde evlenmiş, 25.02.2008 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin verilen hükmün 10.05.2010 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Başka mal rejimi seçilmediğinden; taraflar arasında evlilik tarihinden 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı (743 sayılı TKM.nin 170. m.), 01.01.2002 tarihinden mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar ise, edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (TMK. 202 ve 4722 s.Yürürlük K.m.10/1.m). Eşler arasındaki mal rejimi TMK.nun 225/2. maddesi uyarınca boşanma davasının açıldığı tarih itibariyle sona ermiştir.
Dava konusu 5805 ada 9 parseldeki 1 nolu mesken 13.07.2005 tarihinde satın alma suretiyle davalı adına tescil edilmiş olup, eşler arasındaki uyuşmazlığın, edinilmiş mallara katılma rejimi uyarınca çözüme kavuşturulması gerekir.
Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, dava konusu meskenin satın alındığı tarih itibariyle edinilmiş mal olduğu, davalı tarafından çekilen banka kredisinin, boşanma tarihine kadar ödenen taksitleriyle davacı ve davalının taşınmazın satın alınması sırasında satın alma bedeline kattıkları şahsi alacak ve mallarının, satın alındığı tarih itibariyle, taşınmazın satın alma bedeline oranlanması suretiyle eklenmesi ve denkleştirmesinden sonra kalan artık değer miktarı uzman hukukçu bilirkişi tarafından doğru olarak hesaplanarak hüküm kurulduğuna göre; davalı vekilinin hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde bulunmamaktadır.
Ancak, davalı vekilinin faize ilişkin temyiz itirazlarına gelince; eldeki davada davacı taraf faiz talebinde bulunmadığı halde, taleple bağlılık ilkesi aşılarak istekten fazlasına hükmedilmesi HUMK.nun 74. (HMK. m. 26) maddesine aykırı düşer. Hakim iddia ve savunmayla bağlı olup, ondan fazlasına ve başka bir şeye karar veremez. Bu düzenlemenin gözardı edilmesi sonucunda faize hükmedilmesi doğru olmamıştır.
Davalı vekilinin temyiz itirazları bu yönden yerinde olup hükmün bu sebeple bozulması gerekir ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi HMK.nun 403. maddesi (HUMK.nun 438/7. fıkrası) gereğince yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün birinci bendinde yazılı “Davanın kısmen kabulü ile 14.562,28 TL alacağın 24.05.2011 tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine,” ilişkin kısmında geçen “24.05.2011 tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte” sözcüklerinin çıkartılarak,
yerine “Davanın kısmen kabulü ile 14.562,28 TL alacağın davalıdan alınıp davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine,” sözcüklerinin yazılmasına, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HMK.nun 304. maddesi (1086 sayılı HUMK.nun 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 846,59 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına 02.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.