Davacı vekili, evlilik birliği içerisinde edinilen ve davalı adına kaydedilen 238 ada 9 parselde kayıtlı arsa nitelikli taşınmaza katkısı bulunduğu sebebiyle 10.000 TL'nin faiziyle birlikte, yine çalışarak elde ettikleri kazançlarını yatırdıkları TC Ziraat Bankası’nda bulunan hesaptaki 150.000 TL'nin de yarı oranındaki bedelinin yine faiziyle birlikte davalıdan alınarak vekil edenine verilmesini istemiştir.
Davalı, evlilik birliği devamında eşinin gelir getiren bir işte çalışmadığı gibi emeklilik primlerinin dahi kendisi tarafından yatırılıp emekli olmasını sağladığını gerek taşınmazın edinilmesinde gerekse bankada bulunan mevduat hesabındaki paralara katkısının bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davacının katkısının bulunmadığı gerekçesiyle taşınmaza yönelik katkı payı talebinin reddine, bankada bulunan mevduat hesabındaki para yönünden davanın kabulü ile 39.250 TL'nin boşanmanın kesinleştiği 25.05.2009 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Hüküm davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; taraflar 15.07.1992 tarihinde evlenmişler, 16.04.2007 tarihinde açılan boşanma davasının kabulle sonuçlanması üzerine 25.05.2009 tarihinde kesinleşen hükümle boşanmışlardır. Eşler arasında boşanma davasının açıldığı tarihte mal rejimi sona ermiştir (TMK.225/son). Başka mal rejimi seçilmediğinden (4722 SK.m.10) evlenme tarihinden 4721 sayılı TMK.nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı, (MK.nun 170) bu tarihten, mal rejiminin sona erdiği 16.04.2007 tarihine kadar edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dava konusu taşınmaz, mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu 05.01.2000 tarihinde 3. kişiden satın alınarak davalı adına tescil edilmiştir. TC.Ziraat Bankası ...Şubesindeki davalı adına olan mevduat hesabı ise 25.06.2001 tarihinde açılarak hesaba 27.658 TL yatırılmıştır. Anılan hesaptaki para faiz getirisi ile birlikte artarak mal rejiminin sona erdiği 16.04.2007 tarihinden kısa bir süre önce 115.060,79 TL olarak 26.03.2007 tarihinde davalı tarafından çekilmiştir. Davacı kadının evlilik birliği süresi içerisinde gelir getiren herhangi bir çalışması olmamıştır. Dinlenen taraf tanıkları davacı kadının, davalı eşinin oğlu tarafından sigorta primleri yatırılmak suretiyle 2002 yılından sonra emekliliğinin sağlandığını bildirmişlerdir.
Bilindiği üzere ve kural olarak; davacının 01.01.2002 tarihinden önce mal ayrılığı rejiminin geçerli bulunduğu dönemde edinilen taşınmaza herhangi bir katkısının bulunmadığı belirlendiğinden dava konusu taşınmaz bakımından yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş bulunmasında isabetsizlik bulunmamaktadır.
TC Ziraat Bankasında davalı adına 25.06.2001 tarihinde açılan hesaba yatırılan 27.658 TL miktarındaki para evlilik birliği kurulmadan önce davalının sahip olduğu %20 oranındaki minibüs hattının satışından elde edilmiş bulunduğundan, davalının kişisel malı yerine geçen değer niteliğinde olup, 01.01.2002 tarihinden sonra davalının mal varlığına bu nitelikle girmiştir.
TMK.nun 219. maddesi hükmünde nelerin edinilmiş mal ve değerler olduğu, anılan maddenin 4. bendinde kişisel malların gelirlerinin edinilmiş mal niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır. Bu belirlemelere göre, TMK.nun 219/4, 221/2. maddeleri uyarınca kişisel malların gelirleri de aksine sözleşme yapılmadığı sürece edinilmiş mal olup davalının mevduat hesabındaki paranın faiz gelirinin edinilmiş mal kabul edilerek,
01.01.2002 tarihinden itibaren paranın hesaptan çekildiği 26.03.2007 tarihine kadar ulaştığı bankacı uzman bilirkişi tarafından hesaplanan faiz gelirinin yarısı üzerinde davacının katılma alacağının (TMK.nun 231. m.), bulunduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş olmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün esasa ilişkin bölümünün açıklanan nedenlerle ONANMASINA,
Dava; mal rejiminden kaynaklanan katılma alacağı isteğine ilişkin olup TMK.nun 232. ve 235/1. maddelerine göre mal varlıklarının tasfiye anındaki sürüm değerleri gözönünde bulundurulur. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tasfiye tarihi karar tarihi olarak kabul edilmektedir. Mahkemece, karar tarihinden geçerli olmak üzere yasal faize hükmedilmesi gerekirken alacağa boşanma kararının kesinleşmesinden itibaren faiz yürütülmesi doğru değildir.
Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün faiz başlangıç tarihine ilişkin bölümünün açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 222.00 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2.110,00 TL'nin temyiz eden davacıdan ve 583,00 TL peşin harcın da onama harcına mahsubu ile kalan 1.749,00 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına 25.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.