Davacı vekili, tarafların 07.07.2006 tarihinde evlendiklerini, vekil edeni tarafından davalı eş aleyhine 24.01.2011 tarihinde açılan boşanma davasının halen Bakırköy 2. Aile Mahkemesi'nin 2011/77 Esas numarasında derdest olduğunu açıklayarak davalı adına kayıtlı tüm menkul ve gayrimenkul mal varlığının tespiti ile taraflar arasındaki mal rejiminin tasfiye edilerek, edinilmiş mallara katılma rejimine göre paylaştırılmasına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bilirkişi incelemesi ile saptanacak artık değerin yarısı üzerinden şimdilik 10.000 TL katılma alacağı ve değer artış payının dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, tarafların evliliği sırasında alınan mal varlığının yalnızca iki araçtan ibaret olduğunu ve bu araç bedellerinin evlenmeden önce davalıya ait mal varlığından karşılanarak edinildiğini, davacının katkısı ve hakkı olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, mal rejiminin tasfiyesine ilişkin dava açılabilmesi için, taraflar arasında boşanmanın gerçekleşmesi ve kesinleşmiş boşanma hükmü bulunması gerektiği, dava açılabilmesine ilişkin bu şartın gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 07.07.2006 tarihinde evlenmişlerdir. Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davacı tarafından 24.01.2011 tarihinde açılan boşanma davasının halen Bakırköy 2. Aile Mahkemesi'nin 2011/77 Esas sayılı dosyasında derdest olduğu anlaşılmaktadır. Dava dilekçesine göre davacı vekili, evlilik birliği içinde davalı adına edinilen mal varlığının tespit edilerek, edinilmiş mallara katılma rejimine göre paylaştırılmasını, bilirkişi raporu ile değer artış payı ve katılma alacağının belirlenerek davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Boşanma nedeniyle eşler arasındaki mal rejimi, boşanma davasının dava tarihi itibariyle sona ermekte olup (TMK’nun 225/2.m.), mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak hakkı boşanma dava tarihi itibariyle doğar. Ancak bu hakkın dava yolu ile kullanılabilmesi, tasfiyeye karar verilebilmesi için boşanma davasının olumlu sonuçlanarak kesinleşmesi gerekir. Somut olayda taraflar arasında boşanma davası açılmış olmakla davacının mal rejiminden kaynaklanan alacak hakkı doğmuştur. Ancak tasfiyeye karar verilebilmesi için boşanma davasının olumlu sonuçlanması gerekmektedir. Bu durumda boşanmanın kesinleşmemesi sebebiyle mal rejiminin tasfiyesi yapılamaz ve mal rejimi davası boşanma kararı kesinleşmedikçe karara bağlanamaz. Mahkemenin bu yöne ilişkin görüşü yerindedir.
Mahkeme gerekçesine dayanak gösterilen Dairenin 12.04.2011 tarih 2010/4910 Esas 2011/2097 Karar sayılı ilamına konu uygulamadan Daire tarafından vazgeçilmiş olup az yukarıda açıklanan ilke çerçevesinde Daire uygulaması yapılmaktadır.
Taraflar arasında boşanma davası halen derdest olup devam ettiği anlaşıldığına, davacının değer artış payı ve katılma alacağı hakkı doğmuş bulunduğuna göre mahkemece yapılması gereken; davanın görülebilirlik ön koşulu olan az yukarıda yazılı Bakırköy 2. Aile Mahkemesi'nin 2011/77 Esas sayılı boşanma davasının sonucunu beklemek, davanın olumlu sonuçlanması halinde taraf delilleri değerlendirilerek sonucuna göre işin esası ile ilgili olumlu veya olumsuz bir hüküm kurmak, davanın olumsuz sonuçlanması halinde ise,
davanın görülebilirlik koşulunun gerçekleşmemesi sebebiyle işin esasına girilmeksizin yazılı şekilde davanın reddine karar vermek olmalıdır. Mahkemece davanın görülebilirlik ön koşulu yanlış değerlendirilerek yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle davanın reddine dair hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır. Usul (dava) ekonomisi ilkesi de bunu gerektirmektedir (HUMK m. 77, HMK m. 30).
Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 21.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.