Alacaklı vekili tarafından borçlu aleyhine İstanbul 21.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/296 Esas ve 2011/103 Karar sayılı ilamına dayanılarak başlatılan takipte, borçlu vekili icra mahkemesine başvurusunda, takibe dayanak ilam borcunun TMSF tarafından üstlenildiğini bu nedenle, vekil edeninin borçlu sıfatının bulunmadığını,öte yandan faiz oranlarının yanlış uygulandığını ve faizin fazla talep edildiğini açıklayarak; fazla istenilen işlemiş faiz miktarı yönünden takibin iptalini istemiştir.
Mahkemece, şikayetin kısmen kabulüne ve kısmen reddine, şikayet edenin dayanak ilama ilişkin borçlu sıfatı bulunmadığına yönelik şikayetinin reddine ve bilirkişi raporu esas alınarak fazla istendiği tespit edilen işlemiş faiz miktarının iptaline karar verilmesi üzerine, hüküm borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Borçlu vekilinin, aşağıda belirtilen husus dışındaki sair temyiz itirazları yerinde bulunmadığından reddine;
3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un, 3678 sayılı Yasa ile değişik 4/a maddesinde; sözleşmede daha yüksek akdi veya gecikme faizi kararlaştırılmadığı hallerde, yabancı para borcunun faizinde Devlet bankalarının o yabancı para ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranının uygulanacağı belirtilmiştir. Bankalar Türkiye Cumhuriyeti M. B. Tebliğleri gereğince uygulayacakları azami faiz oranlarını tespit ederek, Türkiye Cumhuriyeti M. B.'na bildirmek zorundadırlar. Ancak bildirilen bu oranlar bankaların mevduat kabulünde uygulayabilecekleri azami oranlar olup, fiilen uyguladıkları oranlar ile farklılık gösterebileceğinden, Devlet bankalarından fiilen uygulanan oranlar sorularak, faiz oranlarının tespiti gerekmektedir.
Takip dayanağı ilamda ''601.840 USD alacağın 21.01.2000 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4-a maddesi uyarınca saptanan USD faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine'' karar verilmiştir. Alacaklı takip talebinde asıl alacağı ve işlemiş faizi yabancı para olarak göstermiştir. Bu durumda; alacaklı takipten öncesine ilişkin olarak 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesinde belirtilen Devlet bankalarının o yabancı para ile açılmış bir
yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden işlemiş faiz talep edebilir. Mahkemece anılan yasal düzenleme kapsamında Devlet bankalarından faiz oranları sorulmamıştır.
Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise; dosyaya kamu bankalarınca yabancı para üzerinden açılmış bir yıl vadeli mevduatlara fiilen uygulanan en yüksek mevduat faiz oranları ibraz edilmediğinden, hesaplamada kullanılanacak faiz oranlarının 2001-2011 dönemi için Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın Türkiye Baralor Birliği'ne bildirdiği tablodan, 2000 ve 2012 yılları için ise T.C. Z. B., H. ve V. B.n'dan temin edilen tablodan belirlendiği açıklanmıştır. Ne var ki.
Halkbankası'ndan temin edilen faiz tablosu 2010 yılına kadar ki dönemi kapsamaktadır. Yapılan denetimde ise, Türkiye Cumhuriyeti M. B.ı'nın Türkiye Baralor Birliği'ne bildirdiği tabloda belirtilen en yüksek faiz oranları ile anılan Bankalarca fiilen uygulanan faiz oranları arasında farklılıklar olduğu belirlenmiştir.
Hal böyle olunca; Mahkemece, ilam ve Yasa maddesi gözönüne alınarak, ilgili dönemlere ilişkin olarak Devlet Bankalarının yabancı parayla açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına fiilen uyguladığı en yüksek faiz oranları ilgili bankaların genel müdürlüklerinden sorularak bu oranlar üzerinden yaptırılacak inceleme ile sonuca gidilmesi gerekirken, bu gereklilik dikkate alınmadan eksik incelemeyle karar verilmesi isabetsiz olmuştur.
Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3.maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 21.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.