Davacı üçüncü kişi vekili, Ankara 3. İcra Müdürlüğü’nün 2012/3568 sayılı Takip dosyasında yapılan 08.03.2012 günlü hacze konu menkullerin üçüncü kişiye ait olduğunu, borçlu ile ilgisinin bulunmadığını, borcun doğumundan önce borçlu şirketin haciz adresindeki faaliyetinin sona erdiğini belirterek istihkak iddiasının kabulü ve haczin kaldırılması ile haciz esnasında kandırma ve hile ile icra kefili yapılan üçüncü kişi yetkilisi için çıkartılan icra emrinin iptaline karar verilmesini istemiştir.
Davalı alacaklı vekili, haciz işlemi esnasında borçlu şirket yetkililerine ait evraklar bulunduğunu, davacı tarafça sunulan faturaların ispata yeterli olmadığını, alacaklılardan mal kaçırmak için iş yerinin muvazaalı olarak üçüncü kişiye devredildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece toplanan delillere göre: haciz baskısı ve tehididi altında icra kefili yapıldığından bahisle icra emrinin iptali istenmiş ise de dar yetkili icra mahkemesinde bu iddianın dinlenemeyeceği genel yargılamayı gerektirdiğinden yapılan şikayetin yerinde görülmediği, borçlu şirket ile davacı şirket arasında organik bağ olduğuna ilişkin bir bulgu olmadığı, ortaklarının farklı kişiler olduğu, 3. kişinin işyerini borçludan devir almadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm davacı üçüncü kişi vekili ve davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3. kişi vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2) Davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.
Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.
Dava konusu haciz 08.03.2012 tarihinde, borçlu şirkete ait bir çok belgenin bulunduğu borçlu şirketin eski faaliyet adresinde gerçekleştirilmiştir. Bu durumda, İİK.nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olup, bu yasal karinenin aksinin davacı 3.kişi tarafından kesin ve güçlü delillerle ispatlanması gerektiği kabul edilmelidir.
Davacının sunduğu ve borcun doğumuna yakın tarihleri içeren, her zaman temini mümkün olan faturalarla bu yasal karinenin aksinin ispat edildiğinden söz edilemez.
Öte yandan, dosya kapsamı itibariyle, 3.kişi ile borçlu şirketin aynı konuda ticari faaliyette bulundukları anlaşıldığı gibi, dava dilekçesinde borçlu şirket tarafından "Pizza Turka" markasının 3. kişiye satışının gerçekleştiğinin belirtildiği, haciz adresinde öncesinde borçlununda faaliyette bulunduğu anlaşılmaktadır.
Mahkemece yapılması gereken iş; davacı üçüncü kişinin ne zamandan beri vergi mükellefi olduğu, hangi alanda ve adreste faaliyet gösterdiği ile borçlu şirketin çalışanı olup olmadığı SGK kayıtları getirtilerek araştırılmalı, haciz adresinde haciz tarihinden itibaren geriye doğru kimlerin faaliyet gösterdiği ile iştigal konularının ve takip borçlularıyla irtibatları ilgili Vergi Dairesi’nden sorulmalı, mahallinde bu konuda kolluk aracılığı ile de inceleme yaptırılmalı,
borçlu şirketin ilk kuruluşundan itibaren ticaret sicil kayıtlarının getirtilerek üçüncü kişi ile ve faturaları düzenleyen şahıs ile organik bağ içinde olup olmadığına bakılmalı ondan sonra dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek 3.kişi ile borçlular arasında alacaklıdan mal kaçırmaya yönelik danışıklı işlemler yapılıp yapılmadığı tartışılıp varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.
Mahkemece belirtilen yönler gözetilmeksizin eksik inceleme ile karar verilmesi isabetli olmamıştır.
Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 30.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.