Hükmüne uyulan Yargıtay 17. Hukuk Dairesi’nin 13.10.2011 gün, 3962–9128 sayılı bozma kararında, borçlu ile üçüncü kişi arasındaki ilişki ticari işletme devri niteliğinde bulunduğundan İİK'nun 44. ve BK'nun 179. maddelerinin uygulanması gerektiği anılan maddelerde öngörülen koşulların yerine getirildiği iddia ve ispat edilmediğine göre ve işletmeyi devralan davalı üçüncü kişinin BK'nun 179.maddesi uyarınca işletmenin borçlarından sorumlu bulunduğu gerekçeleri ile alacaklının istihkak iddiasının reddi davasının kabulüne karar verilmesi gerektiği belirtilmiş,
Mahkemece uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda bozma ilamındaki gerekçelere uygun olarak davanın kabulü ile istihkak iddiasının kaldırılmasına ve davacı alacaklı yararına tazminata karar verilmiş; hüküm, davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, uyulan bozmaya göre; davalı üçüncü kişi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davalı üçüncü kişi vekilinin tazminat yönünden temyiz itirazlarının incelemesine gelince;
Dava, alacaklı tarafından İİK’nun 99. maddesi uyarınca “istihkak iddiasının reddi” davası olarak açılmıştır.
İİK’nun 97/13. maddesi kapsamında, alacaklı yararına tazminata hükmedilebilmesi için üçüncü kişinin istihkak iddiası karşısında teminat karşılığında takibin durdurulması kararının verilmiş olması gerekir.
Somut olayda dava alacaklı tarafından açılmıştır ve teminat karşılığında takibin durdurulması yönünde verilmiş bir tedbir kararı da bulunmamaktadır. Esasen anılan yasal düzenleme kapsamındaki tazminat kötüniyet değil gecikme tazminatı olarak nitelendirilebilir ve alacaklının takibin durması nedeni ile alacağına geç kavuşmasından kaynaklanan zararının karşılanması amacı ile özel olarak getirilmiş bir düzenlenmedir.
Bu nedenlerle alacaklı yararına tazminata hükmedilebilmesi için aranan yasal şartların oluşmadığı dikkate alınmadan yazılı biçimde hüküm kurulması hatalı olmuştur.
Ne var ki belirtilen bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Davalı üçüncü kişi vekilinin yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine. (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle tazminat yönünden temyiz itirazının kabulüne ve hüküm fıkrasının 3. bendindeki “İİK'nun 99 . maddesi delaleti ile 97. Maddesi gereğince davaya konu haczedilmiş malların değeri olan 12,000 TL nin %15 i oranındaki tazminatın davalı üçüncü kişi ... Yat. Otelcilik Tur. San.
A.Ş'den alınarak davacıya verilmesine” ibaresinin çıkartılarak yerine. “İİK’nun 97/13. maddesinde aranan yasal şartlar oluşmadığından davacı alacaklı yararına tazminata hükmedilmesine yer olmadığına” ibaresinin yazılmak suretiyle hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4.
(HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 204,95 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden ....'ye iadesine 23.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.