Davacı üçüncü kişi vekili, ... 1. İcra Müdürlüğü’nün 2010/4791 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, Ümraniye 1. İcra Müdürlüğü’nün 2010/5114 sayılı talimat dosyasında yapılan 03.09.2010 günlü hacze konu menkullerin üçüncü kişiye ait olduğunu, borçlu ile ilgisinin bulunmadığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haciz baskısı ile alacaklı tarafa ödenmemek koşulu ile takip dosyasına ödenen meblağın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı alacaklı vekili, borçlunun haciz adresinde faaliyette bulunmaya devam ettiğini, haciz adresinin kira ödemelerinin borçlu tarafından yapıldığını, davacı 3.kişi ile birlikte alacaklılarından mal kaçırmak için birlikte hareket ettiklerini belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece toplanan delillere göre: istihkak iddiasının ve İİK. 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin aksinin yeterli kesin ve inandırıcı deliller ile ispat edilemediği, haciz yapılan adresin borçlu şirketin ticaret sicilindeki adresi olduğu ve kira ödemelerinin borçlu tarafından yapıldığı, üçüncü kişinin borcun doğum tarihinden sonra aynı adreste alacaklılardan mal kaçırmak için faaliyette bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine ve davalı alacaklı yararına tazminata karar verilmiş; hüküm davacı 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3. kişi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.
Mahkeme üçüncü kişinin açtığı bu davayı reddederken asıl alacağın %40’ı oranında davalı alacaklı yararına tazminata da hükmetmiştir.
Oysa ki 2004 sayılı İİK'nun 97/13. maddesinde: "İstihkak davası üzerine takibin talikine karar verilip de neticede dava reddolunursa alacaklının alacağından bu dava dolayısıyla istifası geciken miktarın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere davacıdan tazminat alınmasına hükmolunur...” düzenlemesi yer almaktayken 02.07.2012 tarihli ve 6352 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile tazminat oranı % 20 olarak değiştirilmiştir.
Bu durumda 02.07.2012 tarihinde 6352 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile yürürlüğe giren bu değişiklik nedeni ile bu tarihten itibaren tazminat oranının % 20 olarak uygulanması gerekir.
Somut olayda takip durduğundan, İİK'nun Değişik 97/13. maddesi gereğince % 20 oranı ile davalı alacaklı yararına tazminata karar verilmesi gerekirken, gerekçesi karar yerinde tartışılmadan ve söz konusu değişiklik de gözönüne alınmadan Yasada yazılı olan % 20 tazminat oranı aşılarak, % 40 oranı ile davalı alacaklı yararına tazminata hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.
Ne var ki belirtilen bu yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’nun 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Davacı üçüncü kişi vekilinin yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle tazminat yönünden temyiz itirazının kabulüne ve hüküm fıkrasının 2. bendindeki “...haczedilen malların değerinin %40 oranında ...” ibaresinin çıkartılarak yerine; “...haczedilen malların değerinin %20 oranında ...” ibaresinin yazılmak suretiyle hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde iadesine
10.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.