Davacı vekili, 2011 yılında boşanan tarafların evlilik birliği içinde 748, 1460, 1522, 1242, 1550, 1553 ve 1617 parsel sayılı taşınmazların birlikte çalışarak edinilmesine rağmen, davalı adına tapuya tescil edildiğini açıklayarak 15.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, evlilik birliği içinde edinilen taşınmazların alımına davacının herhangi bir katkısının bulunmadığını, bir kısım taşınmazın babadan kalan kişisel mal olduğunu bildirmiş ve ayrıca dava tarihi itibariyle zamanaşımı geçtiğinden zamanaşımı defiinde bulunarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, 01.01.2002 tarihinden önce edinilen 748 ve 1553 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin isteğin bu dosyadan tefriki ile başka bir esasa kaydedilmesine ve 1460, 1522,1550 ve 1617 parsellere ilişkin isteğin zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar, 22.07.1991 tarihinde evlenmişler, 30.03.2007 arihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün 29.04.2011 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden, evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi uyarınca eşler arasında mal ayrılığı rejimi, 01.01.2002 tarihinden boşanma davasının açıldığı 30.03.2007 tarihine kadar 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Hemen belirtmek gerekirki, dairenin 2010 yılından itibaren zamanaşımına ilişkin uygulaması bir yılı aşkın süre Yerel Mahkeme kararında yazılı olduğu üzere oybirliğiyle devam etmiştir. Ne var ki, 2011 yılının ikinci yarısından itibaren bu uygulama oyçokluğuyla sürdürülmüştür.
Konu direnme yoluyla Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna taşınmış ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.04.2013 tarih ve 2013/8-375 Esas, 2013/520 Karar sayılı kararıyla edinilmiş mallara katılma rejimi (katılma alacağı) bakımından TMK'nun 5. maddesi yoluyla 6098 sayılı TBK'nun 146. maddesinde yer alan 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür.
Daire tarafından da benimsenen bu görüş uyarınca boşanma kararının kesinleştiği 18.07.2011 tarihinden davanın açıldığı 16.07.2012 tarihine kadar 10 yıllık zamanaşımı süresi geçmemiştir.
Öte yandan, Yargıtayın ve Dairenin sapma göstermeyen uygulamalarında 01.01.2002 tarihinden önce taraflar arasında 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi gereğince mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde edinilen mallara ilişkin katkı payı alacağı isteğinin 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu kuşkusuzdur.
Hal böyle olunca mahkemece, yargılamaya devam edilip tefrik edilen taşınmazlara ilişkin dava dosyası getirtilerek kesinleşmemişse, aradaki hukuki ve fiili bağlantı nedeniyle görülmekte olan eldeki dava dosyası ile birleştirilip toplanacak delillerin sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.
Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulüyle usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı yasanın Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.