Davacı vekili, evlilik birliği içinde 01.01.2002 öncesi edinilen mesken niteliğindeki taşınmaz için katkı payı alacağı ve 01.01.2002 sonrası edinilen yayla evi niteliğindeki taşınmaz ve araç için katılma alacağına karar verilmesini istemiştir.
Davalı davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, mesken niteliğindeki taşınmazın alımında somut katkı ispatlanmadığından bu taşınmaz yönünden davanın reddine ve yayla evi ile araç üzerindeki katılma alacağı yönünden davanın kabulüyle fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla taşınmaz için 5.000 TL ve araç için 4.125 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine; Hüküm, davacı vekili ve davalı vekili taraflarından temyiz edilmiştir.
Taraflar 03.03.1988 tarihinde evlenmişler, 03.07.2006 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 13.04.2009 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında, eşler, başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden evlilik tarihinden 4721 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi gereğince mal ayrılığı ve bu tarihten boşanma davasının açıldığı 03.07.2006 tarihine kadar 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dava dilekçesinin içeriği, davalının savunması ve dava konusu 6479 ada 5 parsel 14 numaralı meskenin 24.05.1999, 126 ada 13 parsel sayılı yayla evinin 27.05.2005 ve ... plaka sayılı aracın 2003 yılında edinilmiş olmasına göre istek, mal rejiminin tasfiyesi ile 6479 ada 5 parsel 14 numaralı mesken yönünden katkı payı alacağı ve diğer taşınmaz ile araç yönünden ise katılma alacağına ilişkindir.
1-) Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacı vekilinin tüm ve davalı vekilinin ise aşağıdaki bentler haricindeki yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,
2- Davalı vekilinin sair temyiz itirazlarına gelince, dava konusu 126 ada 3 parsel 27.05.2005 tarihinde satın alma yoluyla davalı adına tescil edilmiştir. Taşınmaz satın alma tarihi itibariyle TMK'nun 219. maddesi uyarınca edinilmiş mal niteliğinde olup davalının kişisel mal iddiası TMK'nun 6 ve 222. maddeleri uyarınca usulüne uygun olarak davalı tarafından ispatlanamamıştır. Ancak dosya içinde bulunan belgelerden dava konusu taşınmazın alımından bir gün önce davalı tarafından 22.000 TL banka kredisi kullanılmış olup dosya kapsamına göre bu kredinin taşınmazın alımında ve iyileştirilmesinde kullanıldığı saptanmıştır. Davalı yan kullanılan kredinin geri ödemesinin boşanma dava tarihinden sonra da devam ettiğini ileri sürmüş ise de, mahkemece bu yönde herhangi bir araştırma yapılmamıştır.
Bu halde, mahkemece, Vakıfbank'tan kullanılan krediye ilişkin belgelerin eksiksiz olarak getirtilip boşanma dava tarihinden sonra yapılan ödemelerin taşınmaza ilişkin borç olarak kabulüyle taşınmazın edinme değerine olan oranı belirlenerek bu oran ile taşınmazın karar tarihine en yakın tarihteki değerinin çarpımı sonucunda elde edilecek miktarın kişisel borç olarak TMK'nun 230. maddesi gereğince taşınmazın karar tarihine en yakın tarihteki değerinden düşülmesinden sonra kalan miktarın yarısının aynı Yasa'nın 236. maddesi uyarınca davacının katılma alacağını oluşturduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.
3- Öte yandan 126 ada 3 parsel üzerindeki katılma alacağı ile birlikte araç üzerindeki katılma alacağına da TMK'nun 239/ son maddesine aykırı olarak karar tarihi yerine dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi de doğru değildir.
Davalı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'nun 428. maddesi hükmü uyarınca BOZULMASINA ve taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, aşağıda dökümü yazılı 180,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 443,17 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 180,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 09.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.