Davacı vekili, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla evlilik birliği içinde satın alınarak davalı adına tescil edilen taşınmaz üzerindeki toplam 5.000 TL katılma ve değer artış payı alacağının davalıdan yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davacının taşınmazın alımına 13.000 TL katkıda bulunduğu ve kalan ödemeler davalının kişisel malından karşılandığından 13.000 TL'den fazlasına ilişkin isteğin reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece, davanın kabulü ile talebe bağlı kalınarak 5.000 TL'nin karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 18.02.2002 tarihinde evlenmişler, 30.01.2007 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 05.02.2010 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında, eşler, başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden, evlilik tarihinden boşanma davasının açıldığı tarihe kadar 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dava dilekçesinin içeriğine taşınmazın evlilik birliği içinde 15.05.2007 tarihinde satış suretiyle davalı adına tescil edilmiş olmasına göre istek, TMK'nun 202 ve devamı maddeleri gereğince katılma alacağına ilişkindir.
Davalı yan boşanma ile sona eren evlilik birliği içinde edinilen taşınmazın satın alma bedelinin 13.000 TL'sinin davacı tarafından karşılandığını ve kalan kısmın ziynetleri ve ailesinin yardımı ile karşılandığını iddia etmişse de, davalının evlilik öncesi birikimi olan 4.000 TL ve ziynetlerinin satımından elde edilen 4.000 TL olmak üzere toplam 8.000 TL'nin haricinde kişisel mallarından edinilmiş mala katkıda bulunduğu ispatlanamamıştır.
Bu halde mahkemece, 45.500 TL'ye satın alınan taşınmazın alım bedelinin 8.000 TL'sinin davalının kişisel malından karşılandığı dikkate alınarak, davalının kişisel malından yapmış olduğu bu ödemenin toplam ödemeye oranı tespit edilmeli, bu oran ile taşınmazın karar tarihine en yakın tarihteki değerinin çarpımı sonucu elde edilecek miktar taşınmazın değerinden düşülmeli, davalı vekili 10.10.2012 tarihli dilekçeyle 20.987 TL katılma alacağına hükmedilmesini kabul ettiğinden bu miktardan aşağı olmamak üzere, elde edilecek artık değerin yarısının TMK'nun 236/2 maddesi gereğince katılma alacağını oluşturduğu göz önünde tutularak, davacının talep ettiği miktara göre bir karar vermek gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.
Kabule göre de, 01.01.2002 tarihinden sonra, evlilik birliği içinde edinilen taşınmazın alımında davacı tarafından kullanılan edinilmiş mal niteliğindeki 13.000 TL nedeniyle değer artış payına karar verilmiş olması da doğru değildir.
Davalı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, yerel mahkeme kararının 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 85,50 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.