Davacı vekili, dava dilekçesinde; evlilik birliği içerisinde edinilen ve davalı adına kaydedilen 11587 ada 1 parsel üzerindeki 6 nolu bağımsız bölüm ile...plakalı aracın tarafların ortak gelirleriyle evlilik birliği içinde satın alınarak davalı eş adına tescil edildiğini ileri sürerek, araç için 20.000 TL ve daire içinde 50.000 TL olmak üzere toplam 70.000 TL katkı payı alacağı karşılığının, dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 10.10.2011 tarihli harcını da yatırdığı dilekçesi ile araçla ilgili talebini 12.875 TL arttırarak, 32.875 TL katkı payı alacağı olarak ıslah etmiştir.
Davalı vekili, taşınmazın ve aracın edinilmesinde davacının herhangi bir katkısının bulunmadığını, davalının kişisel malı olduğundan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece; davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi ile daire için 38.750 TL'nin 26.02.2008 tarihinden itibaren ve araç için de 32.875 TL'nin 04.08.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmiştir. Hükmün esası ve faize ilişkin bölümü, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Taraflar 19.08.1977 tarihinde evlenmişler, 04.08.2006 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin kararın 19.07.2010 tarihinde kesinleşmesi ile boşanmışlardır. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir. Bu durum karşısında evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi uyarınca eşler arasında mal ayrılığı rejimi, 01.01.2002 tarihinden boşanma davasının açıldığı 04.08.2006 tarihine
kadar 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden TMK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine göre; dava konusu edilen taşınmaz ile otomobilin mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde edinildiği, mal varlığının alınmasına tarafların gelir ve birikimleriyle katkıda bulunduğu, 743 sayılı TKM'nin 152.maddesi dikkate alınarak tarafların katkı oranı ve katkı payı alacaklarının uzman bilirkişi tarafından belirlendiği, bu tür davalarda fedakarlığın denkleştirilmesi ve hakkaniyet ilkesinin gözönünde tutulması gerektiği anlaşıldığına göre, davalı vekilinin aşağıda gösterilen dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddiyle Usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün esasının ONANMASINA,
Davalı vekilinin faize yönelen temyiz itirazına gelince; katkı payı alacağı konusu olan taşınmaz için, dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmiş olması doğru ise de, araç yönünden faiz başlangıç tarihi yanlış olarak belirlenmiştir. Yasal faize, katkı payı alacağı bakımından “dava”, ıslah yapılmışsa ıslah edilen miktar bakımından “ıslah” tarihinden geçerli olarak hükmedilebilir. Bu sebeple Mahkemece 20.000 TL miktar bakımından nispi harcın yatırıldığı dava ve ıslahla artırılan 12.875 TL için, ıslah tarihinden geçerli olarak yasal faize hükmedilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak, araç için 32.875 TL katkı payı alacağının tamamı için, 04.08.2006 tarihinden geçerli olacak şekilde faize karar verilmiş olması doğru olmamıştır.
Açıklanan nedenle davalı vekilinin faiz yönünden temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün, dava konusu araç nedeniyle hükmedilen katkı payı alacağına yürütülen faiz yönünden 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK’nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK’nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 1.063,65 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 3.829,05 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.