Davacı ... vekili tarafından davalı ... aleyhine açılan katkı payı alacağı davasının yapılan yargılaması sonunda Mahkemenin, davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmesi ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 22.01.2013 tarih 2012/9651 Esas 2013/585 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. Davalı vekili, temyiz isteklerinin haklı görülmesine rağmen hükmün bozulması yerine düzeltilerek onanmasına karar verilmiş olmasının haklılıklarını doğruladığını, buna rağmen 7.867,78 TL onama harcının kendilerinden alınmasına karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğu gerekçesiyle karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.
Gerçekten de mahkemece Dairemizin önceki bozma kararına uyularak verilen hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairece 2012/9651-2013/585 Esas ve Karar sayılı ilamda, davacı lehine hükmedilen alacağa dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verildiği, oysa karar tarihinden itibaren hükmedilmesinin gerektiği açıklanmış, bu nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının yerinde olduğundan bozulmasının gerektiği vurgulanmıştır.
Ne var ki bu hususun HMK.nun 370/2 maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir. Şu halde davalı vekilinin temyiz isteği haklı nedenlere dayanmakta olup bozulması gerekir ancak kanuna aykırı bu yanlışlığın düzeltilmesi yoluna gidilmiştir. Bu açıklamalara göre, davalı vekilinin temyiz itirazları haklı görüldüğü halde ilamda, nispi 7.867,78 Lira onama harcının davalıdan alınmasına karar verilmiştir.
492 sayılı Harçlar Yasası'nın 2.maddesinde atıf yapılan (1) sayılı tarifenin Yargı Harçları başlıklı bölümünün (A-III) fıkrasında karar ve ilam harcı düzenlenmiş, karar ve ilam harcı da nisbi ve maktu olmak üzere iki başlık altında düzenlenmiştir. Tarifenin III-1-a
maddesinde “konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer esas alınarak karar ve ilam harcı alınacağı tarifenin III-1-e fıkrasında ise önceki fıkralarda düzenlenen oranların Yargıtay’ın onama veya işin esasını hüküm altına aldığı kararlar içinde aynen uygulanacağı ifade edilmiştir.
Tarifenin III-2-a bendinde ise birinci fıkra dışında kalan davalarla taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlarla davanın reddi kararı ve icra tetkik mercilerinin 1. fıkra dışında kalan kararlarında maktu harç alınacağı düzenlenmiştir.
Şu halde davalı vekilinin temyiz isteği haklı olduğu Dairemizin 22.01.2013 gün, 2012/9651-2013/585 Esas ve Karar sayılı düzeltilerek onama kararından anlaşıldığından, maktu onama harcı alınması gerekirken nisbi onama harcı alınmış olması doğru değildir.
Davalı vekilinin karar düzeltme isteği bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüne, söz konusu durum maddi hata olup yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 22.01.2013 gün 2012/9651 Esas, 2013/585 Karar sayılı Yargıtay ilamındaki “ 7.867,78 lira onama harcı “ibaresi çıkarılarak, yerine maktu “24,30 lira onama harcı” alınmasına denilmek suretiyle ilamın DÜZELTİLMESİNE, 50,45 TL peşin ret karar harcının karar düzeltme isteyene iadesine 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.