Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2014/11895 K.2014/13769

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararına ilişkin temyiz dilekçesinin reddine dair 11.02.2013 tarih, 2013/21770 Esas, 2014/4527 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu, aleyhine yapılan takipte, asıl alacak ve istenen faize itiraz edilmiş, Mahkemece, yapılan yargılama sonunda fazla istenen asıl alacak ve faiz kısımlarının iptaline karar verilmiştir.

Borçlu vekilinin yüzüne karşı 11.02.2013 tarihinde tefhim kılınan kısa kararda taraflar yönünden yargılama giderleri ve vekalet ücretine ilişkin hüküm kurulmamış, ancak sonradan yazılan gerekçeli kararda; davanın mahiyeti gereğince davacı lehine vekalet ücreti ve yargı giderine hükmedilmesine gerek olmadığına hükmedilmiştir.

Borçlu vekilince karar; gerekçeli kararın kendilerine (27.08.2013 tarihinde) tebliği üzerine, 04.09.2013 tarihinde (süresinde) leyhlerine yargı gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi yönünden bozulması istemiyle temyiz edilmiştir. Mahkemece 06.09.2013 tarihli ek karar ile tefhim tarihine göre, temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçeleriyle istemin reddine karar verilmiştir.

Borçlu vekili aleyhine meydana getirilen bu durumu gerekçeli kararın tebliği ile öğrenebileceğinden, temyiz süresi gerekçeli kararın kendisine tebliğiyle başlar. Dosyada gerekçeli karar 27.08.2013 tarihinde borçlu vekiline tebliğ edildiğinden 04.09.2013 tarihindeki temyiz süresinde kabul edilmelidir.

Bu durumda mahkemenin ek kararının temyizin süresinde yapılmadığına ilişkin gerekçesi yerinde değil ise de; temyiz ve uyuşmazlık konusu miktarlar itibariyle mahkeme kararı İİK 363 /18/ 2. cümlesi gereğince kesin nitelikte bulunduğundan, borçlu vekilinin ek kararın kaldırılması isteminin açıklanan gerekçeyle reddine karar vermek gerekirken, Dairemizce temyizin süresinde olmadığı gerekçesi kabul edilerek temyiz isteminin reddine karar verildiği anlaşıldığından, borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kısmen kabulüyle Dairemizin 11.02.2013 tarih, 2011/44-2013/13 sayılı kararının (1) nolu bendinin kaldırılmasına,

ilk kararın İİK'nun 363. maddesi gereğince temyizi kabil olmayan bir karar olduğu, bu nedenle temyiz isteğinin reddine ilişkin son karar İİK'nun 365 ve HUMK'nun 432. maddeleri gereği Yasa'ya uygun bulunmakla,