Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2014/15510 K.2016/5879

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Davacı 3. kişi vekili, 21.11.2013 tarihinde müvekkili şirkete ait işyerinde müvekkiline ait bir kısım malların haczedildiğini, haciz adresinde müvekkilinin faaliyet gösterdiğini adresteki fabrika binasının çok büyük olması nedeni ile, batı kenarındaki 500 m2'lik ayrılabilir bölümünün boş kalmaması için 25.12.2009 tarihli kira sözleşmesi ile 2 yıllığına borçluya kiralandığını, borçlunun 20.11.2011 tarihinde kiraladığı yeri tahliye ettiğini, borçlunun ayrı bir adreste faaliyetini sürdürdüğünü, borçlunun ticareti terk etmemiş olması nedeniyle, İİY'nın 44. ve TBK'nun 202. maddesinin tatbikinin söz konusu olamayacağını, davanın kabulü ile, hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, müvekkilinin işçilik alacaklarına ilişkin borçlu aleyhine takip yapıldığını müvekkilinin borçlu nezdinde haciz adresinde çalıştığını, dolayısıyla borçlu ile davacının adresinin aynı olduğunu, haciz sırasında sunulan faturalarda detay belirtilmeyip, mahcuzlara ilişkin olup olmadıklarının belli olmadığını, borçlu ile davacı arasında organik bağ bulunduğunu, haciz adresinin takibe konu işçilik alacağının doğduğu, faaliyetin yapıldığı adres olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı borçlular davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, borçlunun haciz adresinde bulunan fabrika binasının bir kısmında faaliyet gösterir iken, 2011 yılı sonlarında işletmesini tüm makineleri ve işçileri ile birlikte davacı şirkete devrettiği, ayrıca borçlunun bu süreç içerisinde davacı şirketin "taşeron” olarak faaliyet gösterdiği, borçlu tarafından davacı şirkete ticari işletmenin devredildiği, işletmeyi devralan davacı-3. kişinin de işletmenin borçlarından 6098 sayılı Türk Borçlar Yasası'nın 202. maddesi uyarınca sorumlu olduğu,

diğer taraftan borçlunun adresteki iş yerini, davacı şirkete işçileri ile birlikte devrettiğinin sabit olduğu ve takibe konu alacağın işçilik alacaklarına ilişkin olduğu, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi uyarınca da davacının borçtan sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı 3. kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir. -//- Mahkemece davanın reddine karar verilmişse de, toplanan deliller, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Mahkemece, davacı vekilinin dava dilekçesinde delil olarak ileri sürdüğü faturalar, davacı 3. kişinin tutması zorunlu ticari defterler, borçluların işletme defterlerindeki kayıtlar esas alınmak, davacı 3. kişi borçlularla ilgili ticaret sicil ve esnaf odası kayıtları, anılan taraflara ait Vergi Dairesi kayıtları da getirtilmek suretiyle, makine mühendisi, mali müşavir bilirkişilerden oluşacak bilirkişi heyetine inceleme yaptırılarak haczedilen makinaların, davacının dayandığı faturada belirtilen makineler olup olmadığı, bu faturanın davacının ticari defterlerine işlenip işlenmediği,

işlenmişse bu defterlerin usulune uygun tutulup tutulmadığı, açılış ve kapanış tasdiklerinin yapılıp yapılmadığı hususlarının ticaret sicil ve vergi dairesi kayıtları da dikkate alınarak açıklığa kavuşturulması, ve bundan sonra dosyadaki diğer bilgi ve belgeler de dikkate alınarak uyuşmazlık hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme neticesinde yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.