Yargıtay 8. Hukuk Dairesi E.2014/19117 K.2014/18831

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Şikayet eden alacaklı vekili İcra Müdürlüğü'nün 11.04.2014 tarihli kararında, tahsil harcının alacaklıdan tahsiline karar verildiğini oysa tahsil harcının sorumlusunun borçlu olduğunu, harcın maktu hesaplanması gerekirken nispi hesaplandığını açıklayarak anılan Müdürlük kararının iptalini talep etmiştir.

Mahkemece; 2014/213 Esas sayılı dava dosyasındaki şikayetle bu şikayetin taraflarının aynı olması, İcra Müdürlüğü'nün aynı tarihli işlemindeki 2 farklı konudan birinin şikayet edilmesi ve bu hususların birlikte değerlendirilebilir nitelikte olması nedeniyle her iki davanın birleştirilmesine karar verilmesi üzerine hüküm şikayetçi alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Birleştirme kararının şikayetçi alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Mahkemece 23.05.2014 tarihli kararla birleştirme kararının HMK 168. madde gereğince temyizi kabil olmayıp asıl hükmün verildiği dosya itibariyle temyiz edilebileceği gerekçesi ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Alacaklı vekilince temyizin reddi kararı temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinde bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı HUMK'nun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı düzenlenmiştir. 1086 sayılı HUMK'nın 48. maddesine göre aynı mahkemede görülmekte olan davalar yönünden verilen birleştirme kararları hakkında ancak esas hükümle birlikte temyize gidilebilir.

Şikayete konu bu dava dosyasının birleştirilmesine karar verilen ve temyiz incelemesinde bulunan Bursa 3. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2014/213 Esas-2014/288 Karar sayılı dava dosyasında bulunan temyiz dilekçesi incelendiğinde; birleştirme kararının temyizi üzerine verilen 23.05.2014 tarihli temyizin reddi kararının esas hükümle birlikte temyiz edilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle Mahkemece şikayetçinin temyiz talebinin reddine dair verilen ek karar yerindedir.