Davacı evlilik birliği içerisinde edinilen mallara katkısı sebebiyle alacak isteğinde bulunmuştur.
Davalı, boşanmaları sırasında davacı eşi ile mahkeme huzurunda uzlaşmaya vardıklarını birbirlerinden hak ve alacaklarının bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, tarafların ... Mahkemesi'nde 2 C 119/04p-5 nolu kararla 24.09.2004 tarihinde anlaşmalı boşandıkları, evlilik malları bakımından da uzlaşma sağlandığı, anılan boşanma kararı ile eki olarak karara yazılan uzlaşma tutanağının tenfizinin de yapıldığı açıklanarak davanın reddine karar verilmiştir.
Taraflar 01.08.1986 tarihinde evlenmişler, yabancı mahkemede 24.07.2004 tarihinde açılan ve 19.11.2004 tarihinde kesinleşen karar ile boşanmışlardır. Boşanma kararının tanınmasına ilişkin davanın ise, 09.03.2009 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir. Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/son maddesi gereğince boşanma davasının açıldığı 27.04.2004 tarihinde sona ermiştir. Bu durum karşısında evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar 743 sayılı TKM'nin 170. maddesi uyarınca eşler arasında mal ayrılığı rejimi, 01.01.2002 tarihinden boşanma davasının açıldığı tarihe kadar 4722 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereğince, eşler başka bir mal rejimini seçtiklerini ileri sürmediklerinden TK'nun 202. maddesine göre edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir.
Dava konusu malların bir bölümü 01.01.2002 tarihinden önce, bir bölümü ise sonraki tarihlerde edinilmiş olduğundan dosya kapsamına, dava dilekçesi ile yargılama tutanaklarında yer alan davacı beyanlarına göre talep, katkı payı alacağı ile katılma alacağı isteğine ilişkindir.
Taraflar. Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi'nde tanınmasına karar verilen ... Mahalli Mahkemenin 2C 119/04p-5 dosya nolu boşanma kararı ile boşanmışlar, kararda ... Evlilik Kanunun 81 ff hükmünün uygulandığı, mal varlığı konusunda boşanma kararının eki olarak uzlaşma zaptı düzenlendiği, bu uzlaşma senedinin de. Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi'nin tanıma-tenfiz kararında boşanma kararının eki sayılmasına karar verildiği görülmektedir. Usulüne uygun biçimde tercümesi getirtilen.
Evlilik Kanunu'nun 81 ff madde tercümesinde. 1. fıkrada eşlerin boşanması, evliliğin iptal ve geçersiz olduğuna ilişkin hüküm kurulması durumun da, evlilik döneminde "kullanılan varlıklar" ve evlilik döneminde yapılan "birikimler"in eşler arasında paylaştırılacağı belirtilmiş. 2. fıkrasında "kullanılan varlıklar"ın, 3. fıkrasında ise "birikimler"in neler olduğu açıklanmıştır.
Anılan 2. fıkrada evlilik birliği süresince her iki eş tarafından da kullanılan taşınır veya taşınmaz fiziksel mallar ile ev eşyaları ve evli iken ikamet edinilen konutunda "kullanılan varlıklar" kapsamında olduğu belirtilmiştir.
Yabancı mahkemede boşanma kararının eki olduğu belirtilen ve Türk Mahkemesinde tanınmasına karar verilen taraflar arasında yapılmış olan uzlaşma zaptındaki 5. maddede, Evlilik Kanunu'nun 81 ff maddeye atıf yapılarak tarafların birbirlerinden boşanma kararında belirtilen mali haklar dışında başkaca hak talep etmedikleri görülmektedir.
Evliliğin sona ermesine bağlı olarak, geçerli mal rejimine göre, bu dönemde eşler tarafından iktisap edilen malvarlığının tasfiyesi konusunda Türk mahkemelerinin münhasır yetkisi mevcut değildir (MÖHUK.m.15;40-47). Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisini iç hukukun yer itibarıyle yetki kuralları tayin edileceğinden (m.40). HMK.12.maddesine göre, taşınmazın aynına ilişkin davalarda.
Türkiye'de bulunan taşınmazlar yönünden Türk mahkemelerinin münhasır yetkisi mevcut ise de, yabancı mahkemede mal paylaşımı konusunda verilen karar taşınmazın aynına yönelik olmayıp; paylaşım esaslarını düzenlemektedir. O halde somut davada Türk mahkemesinin münhasır yetkisine giren bir konuda karar verildiği savunması yersizdir. Diğer yandan davacı hileye düşürüldüğünü ileri sürmüş ise de, dosya kapsamına göre iddiasının kanıtlanamadığı görülmektedir.
O halde, tanınmasına da karar verilen ... Mahalli Mahkemesi'nin boşanma ilamının eki niteliğindeki mali haklara ilişkin uzlaşma senedindeki uzlaşma hükmü nazara alınarak mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle reddine, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, aşağıda dökümü yazılı olan 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 3,40 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.